,,ჩვენ რომ კარგი ქრისტიანები ვყოფილიყავით , ჩვენს გარშემო აღარავინ დარჩებოდა წარმართად " წმ. იოანე ოქროპირი

რამდენად განსაკუთრებულ დროში ვცხოვრობთ? როგორ გადავლახოთ სულიერი მოდუნების პერიოდი? რა მოვიმოქმედოთ, თუ გვერდით გამოცდილი მოძღვარი არ გვყავს? როგორ ვილოცოთ და როგორ წარვმართოთ მისიონერული საქმიანობაც? რას წარმოადგენს დღეს თანამედროვე მონაზვნობა   და რატომ არის საჭირო დაოჯახებულისათვის პატერიკების კითხვა? -  ამ და სხვა საჭირბოროტო საკითხებზე გვესაუბრება ლიმასოლის მიტროპოლიტი მეუფე ათანასე .

- მეუფეო,  თქვენ არ გაქვთ იმის შეგრძნება,  რომ ჩვენ არანორმალურ დროში ვცხოვრობთ? ჩემი კითხვა შესაძლოა ცოტათი წუწუნს ჰგავდეს, ვინაიდან ყველა დროსა და ეპოქაში ამბობდნენ, რომ მზე ადრე უფრო ნათელი იყო და ბალახიც უფრო მწვანე, ხოლო ადამიანები კი - უფრო კეთილნი. ამრიგად, ზოგადი განგაში და შეფიქრიანება  არა მხოლოდ ქრისტიანთათვის, არამედ ბევრი არამორწმუნე ადამიანისთვისაც დამახასიათებელია დღესდღეობით.

- მე ვფიქრობ,  რომ ჩვენც გავიზარდეთ და დავბერდით,  ამიტომაც ვხედავთ წარსულს უკეთეს ფერებში, როგორც ერთგვარად სასიამოვნოს, ვიდრე აწმყოს. უდავოდ, სამყარო მიექანება ბოლო ჟამისკენ. თუმცა ქრისტიანისთვის არ არსებობს ,,გუშინ - წარსული" ან ,,ხვალ - მომავალი". არსებობს მხოლოდ ,,დღეს - აწმყო",  რომლითაც ვცხოვრობთ ეკლესიის საიდუმლოებებში, ღვთაებრივ ლიტურღიაში,  ღვთის მყოფობაში. აღვნიშნავთ რა საეკლესიო დღესასწაულებს,  ჩვენ ვამბობთ: ,,დღეს იშვება ქრისტე, დღეს მაცხოვრის ნათლისღებაა,  დღეს ქრისტეს ჯვარცმის დღეა".  ამგვარი სახით ჩვენ გარდა ამქვეყნიური ცხოვრებისა,  ღვთის სასუფეველშიც ვცხოვრობთ, რომელიც დასასრულს მოვა. როგორც ბერი პაისი ამბობდა: ,,რაც უფრო ჭარბად  გვაქვს სიძნელეები,  მით მეტად გვაკურთხებს და შეგვეწევა უფალი.”

- კეთილი,  ეკლესიაში არ არსებობს ,,გუშინ" და ,,ხვალ" , მაგრამ ეკლესიის გალავანს მიღმა ბევრი უცნაური რამ ხდება.  აკანონებენ ერთნაირსქესიანთა ქორწინებას,  ზოგან კანონით შესაძლებელი ხდება მოხუცთა მოკვდინება - მათივე სურვილით, ან შესაძლოა მათი სურვილით, ვისაც მათ თავი მოაბეზრეს მოხუცებულობითა და ავადმყოფობით. ჩვენ თვალს ვადევნებთ გარყვნილების უჩვეულო პროპაგანდას.  ვხედავთ, თუ როგორ აღესრულება უსამართლობა ჩვენს თვალწინ. ნუთუ ჩვენ არ ვართ მართალნი, როდესაც ვამბობთ,  რომ ჩვენი სამყარო ძლიერ განსხვავდება იმისგან, რაც 50 წლის წინათ იყო?!

- ჩვენ ვწუხვართ იმის გამო, რომ ჩვენმა ძმებმა არ უწყიან სახარება და აკეთებენ ისეთ რამეებს, როგორიც თქვენ აღწერეთ. ჩვენ ვლოცულობთ მათზე და ყველაზე. მაგრამ უყურეთ: ეკლესიას მუდამ რთულ პირობებში უწევდა ყოფნა.  ის წარმოიშვა მაშინ, როდესაც კერპთაყვანისმცემლობა არსებობდა. საუკუნეების განმავლობაში ის იდევნებოდა. გაიხსენეთ, რა ხდებოდა რუსეთში რამდენიმე ათეული წლის წინათ, და მიუხედავად ამისა,  ეკლესია თავისი გზით აგრძელებს სვლას. ჩვენ არ ვმწუხარებთ და სევდას არ ვეძლევით, არამედ ვმადლობთ უფალს იმისათვის,  რომ ჩვენ ეკლესიაში ვართ და ვევედრებით უფალს მუდამ აქ დარჩენას. ასევე ვლოცულობთ იმ ადამიანებისათვის, რომლებიც მის (ეკლესიის) მიღმა იმყოფებიან,  რათა ამ ჩვენმა ძმებმა შეიცნონ უფალი, ჩვენ ხომ ამ პასუხისმგებლობასაც ვითავსებთ, როგორც ქრისტიანები. ჩვენ ვიცით,  რომ ამა სოფლის მთავარი ეკლესიის მიღმაა - ანუ ეშმაკი, მაგრამ ქრისტემ სძლია მას და ეს ადამიანები,  რომელთაც სურთ ქრისტეს სიმართლე,  მუდამ მასთან იქნებიან. ეკლესიაში მყოფ ადამიანებზე დიდი პასუხისმგებლობაა იმ მხრივ, რომ მათ უნდა უქადაგონ და დაამოწმონ სახარების ჭეშმარიტება იმ ადამიანების მიმართ, რომელთაც ეს სურთ და  სჭირდებათ.

- 90 იან წლებში, რუსეთში, კოლოსალური სულიერი აღმასვლა დაიწყო. ეხლა კი ჩვენ მომსწრენი ვხდებით  რწმენის  აშკარად დამცრობისა, და ისე გამოდის,  რომ ის ადამიანები, რომლებიც უნდა ხდებოდნენ სასუფევლის ძენი,  ირჩევენ სრულიად სხვა სამეფოს და სხვა მეუფეს, ოღონდ არა ქრისტეს.  როგორ აღვანთოთ ჩვენ, ქრისტიანებმა, რწმენა?  როგორ გავაღვივოთ იგი?

- ადამიანების ქრისტესგან განდგომა,  ქრისტიანებისათვის მუდამ ტანჯვის მიზეზია,  თუმცა აგრეთვე, ეს ერთგვარი სტიმულია სიყვარულის გამოსავლენად, რომელიც მათდამი ლოცვაში გამოიხატება. მათ მიმართ, ვისაც ქრისტესი არ სწამთ, დიდი სიყვარულითა და თანაგრძნობით უნდა გამოვირჩეოდეთ. ქრისტე ჩვენ სახარებაში გვეუბნება,  რომ ჩვენი საქმეები ის სინათლე უნდა იყოს ამგვარი ადამიანებისათვის, რომლებიც შეძლებენ მისით ღვთის შეცნობას. ( მათე. 5:16)

ჩვენ დამნაშავენი ვართ იმაში,  რომ არიან ადამიანები, რომებიც მას არ იცნობენ. ჩვენ უნდა ვგრძნობდეთ დიდ პასუხისმგებლობას ამ ადამიანთა სულებზე. თუ ჩვენ გავხდებით წმინდანნი (წმინდა  ცხოვრებით),   მაშინ ადამიანებს ქრისტესაკენ მოვიზიდავთ.  მაგრამ ჩვენი პრობლემა იმაშია, რომ ჩვენ არ გვაქვს სიწმინდე, და ამგვარად, ჩვენ უსამართლონი გამოვდივართ ჩვენი ძმების მიმართ, რომლებიც ვერ ხედავენ ჩვენში სიწმინდეს და ამიტომაც არ მიეახლებიან სახარებას.  ამიტომაც ის, რაც ჩვენ ნამდვილად გვჭირდება - ეს სიწმინდე და წმინდა ადამიანებია ეკლესიაში.

- აქ კითხვა ცოტა სხვა რამეზე იყო:  რა ინსტრუმენტით (საშუალებით) გავაღვივოთ ჩვენში ქრისტიანული სარწმუნოება და როგორ ვესწრაფვოთ სიწმინდით ცხოვრებას, თუ იწყება გულგრილობა და რწმენის დამცრობა მხურვალე ნეოფიტობის პირველივე წლებში? ჩვენ ვხედავთ,  რომ ტრაგედიები თავად მღვდლების გარშემოც ხდება.  ერთი ჩემი ნაცნობი მღვდელი ცოლმა მიატოვა, ზოგიერთი სემინარისტი გაშორდა მეუღლეს. უკადრისი რამ ხდება იქ,  სადაც თითქოს შეუძლებელი იყო მსგავსი რამის მოხდენა.  რაზე უნდა გაამახვილონ თანამედროვე ქრისტიანებმა ყურადღება,  რომ ამგვარი რამეები თავიდან აირიდონ?

- უპირობოდ,  ჩვენი ცხოვრება მუდამ იქნება განსაცდელებით სავსე  და,   რაღა თქმა უნდა, ყველა ეს განსაცდელი მიმართული იქნება ჩვენში - ღვთის მიმართ სიყვარულის ამოძირკვისკენ. გარდა ყურადღებისა და იმ ღვაწლისა,  რომელიც ჩვენ უნდა აღვასრულოთ ცხოვრებაში, ძალიან მნიშვნელოვანია ადამიანისათვის,  რომელსაც სურს გულში რწმენის სიმხურვალის შენარჩუნება, ჰყავდეს წმინდა და სათნო მოძღვარი, რომლისადმიც შესაძლოა მიმართვა,  დახმარების თხოვნა, განსაკუთრებით კი რთულ პერიოდში. და მაშინ ის,  სულიწმინდის მადლის შემწეობით, დაგვეხმარება ჩვენ,  რომ ჩვენი გულიდან არ გაქრეს სიყვარული ღვთის მიმართ,  მაგრამ ჩვენ ასევე უნდა ვკვებოთ ჩვენი სული ლოცვითა და სულიერ წიგნთა კითხვით. ამგვარად, სულიერი მამის დახმარებით ჩვენ შევძლებთ ამ შემოტევის მოგერიებას.

-  თქვენ ბრძანეთ,  რომ კარგია წმინდა და სათნო მოძღვრის ყოლა,  მაგრამ რუსეთში სიტუაცია იმგვარად ეწყობა, რომ ჩვენთან ძალიან ბევრი ახალგაზრდა მღვდელია,  რომელთაც დასაწყისში, უბრალოდ, არ აქვთ სულიერი გამოცდილება  და არც განსაკუთრებული სულიერი ნიჭები. როგორ მოიქცნენ ის ქრისტიანები,  რომელთაც არ აქვთ საშუალება ჰქონდეთ ურთიერთობა  წმინდა და ბრძენ მამებთან?

- ბერი პაისი ამბობდა, რომ როდესაც დახმარება არ ჩანს ადამიანისგან,  მაშინ უხვი შემწეობა მოდის უფლისაგან. და ნამდვილად,  ის, რასაც ჩვენი ძვირფასი ძმა ამბობს  -  ძალიან ლოგიკურია, მაგრამ ღვთის ლოგიკის მიხედვით, ეს ასე არ არის.  უფალი არ საჭიროებს არაფერს,  არც მე, არც არავის, მეტიც - არც მამა პორფირის და პაისის. უფალს ძალუძს მისი ნების აღსრულება საკუთრივ ადამიანთა სულში,  ამიტომ ჩვენ არასდროს უნდა დავნაღვლიანდეთ.

ეკლესია სამყაროში ღვთის გამოცხადების საიდუმლოა. თუკი რომელიმე ადამიანი წავიდოდა მამა პაისთან და არ ექნებოდა რწმენა,  ვერანაირ სარგებელს მიიღებდა ის მისგან, და პირიქით - თუ შენ რწმენით და სიმდაბლით ქრისტეს სახელით მიდიხარ მოძღვართან,  რომელიც ჯერ კიდევ ახალგაზრდაა,  მიიღებ იმ პასუხს, რომელიც ღვთის ნების შესაბამისი იქნება.

ათონზე ასეთი ისტორია მოვისმინე: ერთ მონოზონს მოძღვარი გარდაეცვალა.  მაშინ მან მისი ტანისამოსი კუნძს შემოსა და თქვა: ,, ვინაიდან მე არ მყავს მოძღვარი, ამ კუნძს შევეკითხები ყოველივეს" . და ამგვარად დაიწყო მან გაკეთება. და ერთხელაც დაუსვა  რა კითხვა  კუნძს,  მან გაიგონა პასუხი:  ,,არა, ნუ იზამ ამას!”

ასე,  რომ უფალი მოქმედებს ჩვენი რწმენის შესაბამისად. მე ძალიან კარგად მესმის ის,  რაზეც თქვენ საუბრობთ,  მაგრამ ვაი ჩვენდა მაშინ, თუ ჩვენ ადამიანების იმედი გვექნება მხოლოდ და არა ღვთისა. თვით საბერძნეთშიც კი ბევრმა არ იცოდა მამა პაისის და მამა პორფირის შესახებ, სანამ ისინი ცოცხალნი იყვნენ,  ხოლო ისინი მართლაც უნიკალურად წმინდა ადამიანები იყვნენ. მნიშვნელოვანია ის, რომ ქრისტეს ეკლესიამ თავისი გზა განაგრძოს.

- თუ ადამიანის რწმენა ცოცხალია,  თუ მას ღმერთი უყვარს,  მაშინ ღვთის გარდა იგი ეკლესიაში არაფერს საჭიროებს, მაგრამ თუ გრილდება რწმენა და მოშურნეობა და წარმოიშვება ამქვეყნიური საჭიროებანი,  რომელიც მოციქულის  თქმით ,,ბოროტებასა შინა სძევს", როგორ გადავრჩეთ ამ შემთხვევაში?

- დაე, ასეთმა ქრისტიანმა გააკეთოს ის, რაც ოდესღაც   პეტრე მოციქულმა  მოიმოქმედა  ჩაძირვისას - მან დაიყვირა: ,,უფალო მიხსენ მე" და უფალმაც გაუწოდა ხელი გადასარჩენად.

ქრისტე ცოცხალია!  ის მუდამ გვერდით არის და ის, ვინც მას მიმართავს, აუცილებლად მიიღებს შემწეობას.

- და თუ ლოცულობ, მაგრამ არ არის ხილული პასუხი ამ ლოცვაზე, თუ გეჩვენება, რომ ღმერთი დუმილით გპასუხობს?

- თუ ადამიანი თავისი  ლოცვის შედეგს დაელოდება, იგი ვერასოდეს დაინახავს მას,  რადგან უკვე  ლოცვის დასაწყისი უკვე  არასწორია. მე არ ვლოცულობ იმისათვის,  რომ ვიხილო გარკვეული შედეგი და ნაყოფი. მე ვლოცულობ იმისათვის, რომ მომეტევოს ცოდვები,  რომ უფალმა შემიწყალოს და განმკურნოს.

უფალი გვაძლევს ჩვენ მის სისხლსა და ხორცს, ცოდვებს მოგვიტევებს,  ეკლესიის მიერ გვაძლევს სულიწმიდის მადლს. ამისათვის ჩვენთვის საკმარისია ვილოცოთ უფლისადმი და გამოვითხოვოთ წყალობა,  შეწევნა და უბრალოება. თავდაბალ ადამიანს სწამს უფლისა და არ შეაქვს ეჭვი იმაში,  ესმის თუ არა მისი  ლოცვა უფალს. თუ შენ გსურს იხილო შედეგი ლოცვისა,  ეს ნიშნავს იმას,  რომ ეჭვდები უფალში, და რამდენადაც უფალს არ სურს დავზიანდეთ ჩვენივე სიამაყისაგან, იგი ფარავს ჩვენი ლოცვის ნაყოფს ჩვენგან. სრულიად შესაძლებელია, რომ ის მაშინ გამოგვიჩენს ჩვენ ამას, როდესაც ჩვენ დავმდაბლდებით, როდესაც შევძლებთ ამ ლოცვის ნაყოფით ტკბობას, თან ისე, რომ თავადაც ვერ გავიგებთ ამას.

ერთხელ ბერმა მონოზონს, რომელსაც მუდამ სურდა მისი ლოცვის ნაყოფის სურვა, ამგვარი რამ უთხრა: ,,შენ გავხარ ადამიანს,  რომელმაც ჩათესა თესლი მიწაში და ყოველ დღე  თხრის მას, რომ შეხედოს - გაუშვა თუ არა მან ფესვები.  დაანებე თესლს მიწაში ყოფნა,  მხოლოდ მორწყე,  მოუარე და ის თავად გაიზრდებაო".

- მაგრამ როგორ ავუხსნათ ეს ჭეშმარიტება იმ ადამიანებს,  რომელნიც შორს დგანან ეკლესიისაგან? მრავალნი ცხოვრებას, როგორც სუპერმარკეტს, ისე უდგებიან, სადაც მათ შეუძლიათ მოვიდნენ და სწრაფად რაღაც იყიდონ. დაანთებენ სანთელს და ღმერთიც ვალდებულია განკურნოს კიბოსგან, დაეხმაროს ბინის გაცვლაში, მოაწყოს სამსახურში და ა.შ.

- ჩვენ ღვთის ადვოკატები  არ ვართ. ჩვენ არ უნდა ვუხსნიდეთ მუდამ ადამიანებს იმას, თუ რას და როგორ  მოქმედებს ღმერთი კონკრეტული ადამიანისადმი დამოკიდებულებაში. ჩვენ უნდა ვასწავლოთ ადამიანებს ღმერთის სიყვარული ბავშური უმანკო გულით და არა ანგარებიანი დამოკიდებულებით.

საჭიროა ნდობა ღვთის მიმართ  და  მისი განგების მიმართ. უფალი ყოველი ადამიანის გულს ეხება და ესაუბრება (გამომდინარე იქედან, თუ რამდენად აძლევს გულის მდგომარეობა საშუალებას უფალს მ.მ), ჩვენ არ უნდა ვიდარდოთ და ვწუხდეთ იმის გამო, თუ რა მოელის სამყაროს და ადამიანებს. ქრისტე მხსნელია სამყაროსი. ის ადამიანების გამო ეცვა ჯვარს.  ის არ იქნება უსამართლო არავის მიმართ, უფალი მოაქცევს ყოველი ადამიანის გულს, როდესაც ეს საჭირო იქნება და როდესაც დუმს ღმერთი, ვდუმვართ ჩვენც.

და ჩვენ უნდა მივანდოთ ყოველი ადამიანის სული ღვთის განგებას.  ზოგჯერ გვიწევს მრავალი ტანჯვის, განსაცდელის გადატანა იმისათვის, რომ ღვთის მყოფობა ვიგრძნოთ გულში. გახსოვთ იობ მრავალვნებული? უფალმა დაუშვა, რომ მას მრავალი განსაცდელი და ტანჯვა გამოევლო, მხოლოდ ამ ყოველივეს ბოლოს მიმართა მას უფალმა სიტყვებით. უფალმა უწყის, როდის ისაუბროს ადამიანის გულთან. ჩვენ უბრალოდ უნდა გვქონდეს მტკიცე ნდობა და რწმენა მისი სიყვარულისა მთელი სამყაროსადმი. როდესაც ჩვენ ვხედავთ, რომ რომელიმე ადამიანი საჭიროებს ღმერთს,  მაშინ ჩვენ უნდა ვილოცოთ ამ ადამიანზე განსაკუთრებულად, და უფალი უპირობოდ შეეხება მის გულს (იმ გზებით და ისე, როგორც მან უწყის მ.მ).

- მაშ როდისღა აღასრულებს ეკლესია მის მისიას, თუ თქვენ ამბობთ,  რომ არ უნდა ვიდარდოთ იმაზე, თუ რა იქნება სამყაროში,  რომ უფალი გარკვეულ ჟამს თავად მოაგვარებს ყოველივეს, თავად გაესაუბრება ადამიანის გულს.  მაშინ გამოდის,  რომ ჩვენ არ უნდა განვიცდიდეთ იმას,  მოვლენ თუ არა ადამიანები ეკლესიაში, ან როდის მოხდება ეს,  მაგრამ ჩვენ ხომ ვალდებულნი ვართ რაიმე ვიღონოთ,  რაიმე გავაკეთოთ რომ ადამიანები ეკლესიაში მოვიდნენ, როგორი უნდა იყოს ეკლესიის მისიის სწორი მიმართულება?

- მთესველი თესავს თესლს მინდორში,  შემდეგ კი ლოცულობს, რომ უფალმა ის აღმოაცენოს (ბასილი დიდი ბრძანებს: "ჩვენ ვთესავთ, უფალი კი აღმოაცენებს". მ.მ) და ამასთან ერთად ის არ ნერვიულობს იმაზე, თუ როგორ აღმოცენდება ის  (უბრალოდ ენდობა უფალს მ.მ).

- მაშინ რა კონკრეტულ საზღვრებამდე შეგვიძლია მივეახლოთ ამ წუთისოფელს, რომ მასში მოქმედება და მასზე ზემოქმედება შევძლოთ? რუსეთის ეკლესიაში უკვე დიდიხანია მიმდინარეობს დისკუსია იმასთან დაკავშირებით, თუ რა მეთოდებით შეიძლება იყოს მისიონერობა წარმოებული. მაგალითად, შეიძლება თუ არა მღვდლისათვის როკ-კონცერტებზე სიარული, ფეხბურთის თამაში და სხვა ამდაგვარნი,  მხოლოდ იმისათვის, რომ ადამიანები მოიქცნენ ეკლესიისაკენ?

- მე ვფიქრობ,  რომ ეს სოფელი არ საჭიროებს იმას,  რომ ჩვენ ვესწრებოდეთ როკ-კონცერტებს ან ფეხბურთს. მე ვფიქრობ, სამყაროს საჭიროება არის იმაში, რომ ჩვენ ვიყოთ იქ, სადაც ადამიანებს შეუძლიათ ჩვენი ნახვა, ჩვენი მოძებნა, ანუ ეკლესიაში და აღსარებაზე, სულიერ თემებზე სასაუბროდ. ადამიანებს სჭირდებათ ჩვენგან ღვთის შესახებ სიტყვის მოსმენა, მათ სურთ ჩვენგან ის, რომ მივიღოთ ისინი სიყვარულითა და სიკეთით. ისინი არ საჭიროებენ ჩვენს ყოფნას არც საფეხბურთო მატჩებზე, არც კონცერტებზე და არც ღამის კლუბებში, რათა მათთან ერთად დავლიოთ ვისკი ან არაყი. მათ უბრალოდ სჭირდებათ ჩვენი სიყვარული,  სიკეთე და წმინდა ცხოვრება.

- ზედმიყოლებით ორი წელია, რაც თქვენ რუსეთში ჩამოდიხართ სხვადასხვა კონფერენციებზე. მათ შორის ერთ-ერთი ეხებოდა მონაზვნობას,  როგორ დაახასიათებდით თქვენ მას თანამედროვე ყოფაში?

- მე ძალიან შემეხო გულზე  ის,  რომ  უწმიდესი პატრიარქი კირილე,  მთავარეპისკოპოსნი და ეპისკოპოსნი ფიქრობენ და ზრუნავენ თანამედროვე მონოზვნობაზე. უპირობოდ, ბევრი რამ არის,  რომელიც უნდა აღინიშნოს  და დიდი ყურადღება მიექცეს. რაღაც შეიცვალოს, მაგრამ ეს ეხება არა მხოლოდ რუსეთს,  არამედ ათონსაც. ყოველ ადგილს გარკვეული თავისი ტრადიცია გააჩნია,  თავისი წესი და ადამიანები, და მონოზვნობაც არსებობს იქ, სადაც ეს ყოველივეა მოცემული. მე ვფიქრობ, რომ ყველაფერი ძალიან კარგად მიდის. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მე რეალობა არ ვუწყი. მე ვხედავ, რომ ყველაფერი ვითარდება ბუნებრივი სახით, მე ვხედავ სურვილს და სწრაფვას იღუმენებისა და იღუმენიებისა,  გამოასწორონ გარკვეული ხარვეზები და განისწავლონ რაიმე უკეთესში.

- არის რაიმე კავშირი კარგ ქრისტიანულ ოჯახებსა და კარგ მონაზვნობას შორის?

- ჩემს საუბრებში ვამბობ იმაზე,  რომ კარგი მონოზონი შეიძლება ყოფილიყო კარგი მეოჯახეც,  ხოლო ცუდი მონოზონი რომ დაქორწინებულიყო,  აუცილებლად ცუდი მეოჯახე იქნებოდა. ქრისტიანის მიზანი მონაზვნობაშიც და ოჯახურ ცხოვრებაშიც ერთი და იგივეა,  ეს არის მარადიული კავშირი ქრისტესთან, და ამისაკენ უნდა ისწრაფვოს ადამიანმა მონაზვნობაშიც და ოჯახშიც. თქვენ შემეკითხებით: შეიძლება მონაზვნობაში უკეთესია ყოფნა? მაგრამ მე არ შემიძლია ასე თქმა.  ყოველი ადამიანი უნდა მოიქცეს ისე,  როგორც მისთვის უფრო მოსახარხებელია ქრისტეს ძიება, მასთან ურთიერთობის სწავლა.

- ჩვენ ხშირად გვესმის: ,,მათ, მონაზვნებს, რა უნდა ესმოდეთ ოჯახურ ცხოვრებაში?“

- უნდა დავაკვირდეთ არსს, ხოლო არსი ერთი და იგვეა.  მონოზონ-ასკეტთა ცხოვრებაში აღწერილია ის, რაც ადამიანს ეხმარება ეგოიზმისა და ვნებების გადალახვაში, ძველი კაცისაგან (დაცემული ადამისაგან) გათავისუფლებაში და ახალი კაცის (ქრისტეს) შემოსვაში, რაც ადამიანს აძლევს საშუალებას სხვა ადამიანთან კავშირში შესვლაში და უმთავრესად, უფალთან დაკავშირებაში. ქორწინებაში მყოფი ადამიანი,  უნდა კითხულობდეს პატერიკებს, მამათა დარიგებებს და სწავლებებს, რომ იცოდეს, როგორ შექმნას კარგი ოჯახი,  ვინაიდან პატერიკებში ბევრ კითხვაზეა პასუხი მოცემული.

- მეუფეო,  გაქვთ თუ არა თქვენ, როგორც დიდი ეპარქიის მმართველ მღვდელმთავარს, მრავალი მონასტრის და მონაზვნის მოძღვარსა და წინამძღვარს, იმის შესაძლებლობა,  რომ მიიღოთ აღსარებაზე ჩვეულებრივი საერო ადამიანები და მისცეთ მათ შესაბამისი დარიგებები?

- სრულიად ბერძნულ სამყაროში,  და არა მხოლოდ კვიპროსზე, ეპისკოპოსები უდიდეს დროს უთმობენ მისი სამწყსოს სულიერ განვითარებას, მათგან აღსარების მიღებას. თანაც ჩვენი აღსარების პრაქტიკა საკმაოდ განსხვავდება რუსული აღსარების თქმის პრაქტიკისგან. რამდენადაც მე ვუწყი, თქვენთან აღსარება საკმაოდ მოკლეა, რომელიც შედგება აღმსარებლის მხრიდან გარკვეული ცოდვების ჩამონათვალის თქმამდე. ჩვენთან კი ადამიანები მიეჩვივნენ აღსარების სხვანაირად თქმას:  რომელსაც შეიძლება რამდენიმე საათი დაეთმოს,  რადგან ადამიანი ყველა თავისი ცოდვების შესახებ, თავისი პრობლემების შესახებ  სვამს კითხვებს და საუბრობს ყოველივე იმაზე, რაც მას აწუხებს.

რამდენიმე დღის წინ, ჩემთან აღსარებაზე ერთი ახალგაზრდა მასწავლებელი მოვიდა. დაახლოებით საღამოს 5 საათი იქნებოდა, ხოლო წავიდა დილის 6 საათზე.

- თუ თქვენ ასე ბევრისგან იღებთ აღსარებას,  გამოდის, რომ უწყით თქვენი სამწყსოს საერთო სულიერი მდგომარეობა. როგორი ცოდვებია მეტ-ნაკლებად ჩვენი თანამედროვეობისთვის დამახასიათებელი?

- ერთ-ერთი მიზეზთაგანი,  რისთვისაც მე თავად ვიბარებ აღსარებას,  მდოგმარეობს იმაში,  რომ მე არ მსურს ადამიანებთან კავშირის დაკარგვა,  არ მინდა ვიჯდე ოფისში და ვასრულებდე გარკვეული ორგანიზატორის როლს. აღსარება  -  ყველაზე უბრალო საშუალებაა იმისათვის, რომ გაიგო რას და რაზე ფიქრობენ ადამიანები, რითი არიან ისინი დაკავებულნი,  რითი ცხოვრობენ, რა პრობლემები აქვთ მათ.  მე ძალიან ვხარობ,  როდესაც ადამიანები თავიანთ ეპისკოპოსში მამას ხედავენ. ვხარობ,  როდესაც ვიცი,  რომ ადამიანებს შეუძლიათ ჩემთან ეკლესიაში მოსვლა და თავიანთ პრობლემებზე საუბარი.

ჩემი ეპარქიის ოფისში, მე თვეში ერთხელ ან ორჯერ მივდივარ.  იქ თავს  ვგრძნობ, როგორც ერში მყოფი, ამიტომ ვამჯობინებ ტაძარში ყოფნას და იქ ადამიანთა ხილვას. ტაძარი ხომ ბუნებრივად ადგილია, სადაც ეპისკოპოსი უნდა იყოს?!

- და მაინც,  თქვენის აზრით, რა  არის ჩვენი დროის ყველაზე დიდი სულიერი ავადმყოფობა?

- გაიგეთ,  მნიშვნელოვანია არა ჩამონათვალი ცოდვისა (,,მკვლელობა, აბორტი, მრუშობა"), მნიშნელოვანია არსი. ხოლო არსი ნებისმიერი ცოდვისა,  ადამიანის ღვთისგან განდგომაში მდოგმარეობს.

ბერძნულად სიტყვა ,,ცოდვა" (ἁμαρτία) ნიშნავს ,,მიზანს აცილებას". როდესაც ძველი ბერძნები ისარს ისროდნენ და აცილებდნენ, ისინი ამბობდნენ ,,ამარტონ" (ἥμαρτον), რუსულად  -  შევცოდე,  რაც ნიშნავს მიზანს აცილებას, და როდესაც ადამიანს არ ჰყავს ქრისტე გულში, მაშინ ის აცილებს მიზანს, ანუ არასწორ არჩევანს აკეთებს.   მე აღსარების მიღება ჯერ კიდევ მაშინ დავიწყე,  როდესაც ათონზე ვცოვრობდი და  ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი. ერთხელ ბერ პაისს ვკითხე: რა კითხვა დავუსვა იმ ადამიანებს,  რომლებიც ჩემთან აღსარებაზე მოვლენ?  საქმე იმაშია, რომ რამდენიმე მათგანი ითხოვდა, რომ მე თავად დამესვა მათთვის კითხვები  და მათ ეპასუხათ. და მაშინ ბერმა პაისმა მიპასუხა: <<მოერიდე შეკითხვებს,  მაგრამ თუ ადამიანები ძალიან იჩემებენ, მაშინ დაე, შენი პირველი კითხვა იყოს: ,,გიყვარს შენ ღმერთი? როგორი ურთიერთობა გაქვს შენ მასთან"? შემდეგ ჰკითხე: ,,უყვარს მას ადამიანები მის გარშემო? მოსწონს ის სიტუაცია, რაც მის გარშემო ხდება?“ ამის შემდგომ ჰკითხე სხვა დანარჩენზე.>> ამიტომაც ამბობს უფალი,  რომ პირველი მცნება ეს არის - შეიყვარო უფალი მთელი გულით და შემდგომი ყველა მცნება ამისი გაგრძელებაა. (ვინაიდან ქრისტე ბრძანებს: რომელიც ჩემს მცნებებს აღასრულებს, მას ვუყვარვარო).

- თქვენ გაიხსენეთ ბერი პაისი. ალბათ თქვენს მახსოვრობაში ხშირად ამოტივტივდება მამა პაისის, მამა პორფირის და იოსებ ისიხასტის სწავლებები.

ეს სიმართლეა.  უფალმა იმგვარად მოაწყო,  რომ როდესაც მე ჯერ კიდევ სტუდენტი და სრულიად ახალგაზრდა ვიყავი, ბევრ თანამედროვე წმინდანთან მომიწია შეხება და მათი გაცნობა. მე ვიცნობდი ბერ ათანასეს - მონასტრიდან. სხვა მონასტერში, კვიპროსზე, ასევე მქონდა ურთიერთობა ბერ ათანასესთან, ასევე ძალიან სათნო ადამიანთან. შემდეგ ათონზე ჩამოსვლისას,  მე გავიცანი მამა ეფრემი (არიზონელი),  რომელიც ეხლა ამერიკაში მოღვაწეობს, გავიცანი ბერი იოსები,  რომელიც ჩემი სულიერი მოძღვარი გახდა და მონაზვნადაც აღმკვეცა. უფალმა იმგვარად მოაწყო, რომ მე გავიცანი ბერი პორფირი კავსოკალიველი,  ასევე ბერი იაკობი და ბერი ფილოთეოსი, ბერი სოფრონი და ემილიან სიმონაპეტრელი და სხვა ბევრი ბერი, რომელთა სახელებიც ძალიან ცნობილია მრავალთათვის.  მათგან ძალიან ბევრი სწავლება და სულისათვის სასარგებლო სწავლა მოვისმინე.

და საერთო შთაბეჭდილება,  რომელიც ამ ადამიანებმა მოახდინეს,  მდგომარეობს იმაში,  რომ ისინი ღვთის მადლითა და შეწევნით, ჯანსაღნი იყვნენ.  ჯანმრთელნი სულიერად,  ფსიქიკურად (ფსიქოლოგიურად). მათ არ ჰქონდათ  გადახრები რადიკალიზმისა და ფანატიზმისკენ. ბერები ძალიან გაწონასწორებული ადამიანები იყვნენ,  ძალიან გონიერნი და განსჯის უნარით სავსენი. ისინი იყვნენ სავსენი უფლისა და ადამიანის სიყვარულით, იყვნენ ძალიან მხიარულნი და მომღიმარნი.

როდესაც შენ რომელიმე მათგან უყურებდი, ფიქრობდი იმაზე, რომ აი, ამგვარად შექმნა ღმერთმა ადამიანი, რადგანაც მათ თავიანთ თავში შეინახეს ხატება ღვთისა და მიემსგავნენ თავიანთ მამასა და ღმერთს. ისინი ყველანი ეკლესიის შვილები იყვნენ. ისინი მუდამ გვასწავლიდნენ შეგვენარჩუნებინა კავშირი ეკლესიასთან, მუდამ ვიყოთ მასთან თანაზიარებაში, გვქონოდა სულში მშვიდობა,  მიუხედავად ცხოვრებისეული გარემოებებისა და ყოველივეზე ქრისტეს თვალებით გვეცქირა.  მე ძალიან ბევრი შემიძლია მათზე ვისაუბრო, მაგრამ დროს გავუფრთხილდები.

- და მაინც,  ალბათ იყო კონკრეტული სწავლებები, რომლებიც მეტ-ნაკლებად დაგამახსოვრდათ, რასაც თქვენ ხშირად იხსენებთ ადამიანებთან საუბრისას.

- ბერი პაისი მუდამ მოგვიწოდებდა კეთილსინდისიერი შრომისაკენ,  რომ უფლისათვის სათნონი ვყოფილიყავით. კერძოდ, ის ამბობდა: ,,მე ვიცი,  რომ ჯოჯოხეთის ღირსი ვარ, მაგრამ მე არ მინდა ჯოჯოხეთში, რათა უფალი არ გავანაწყენო".

ბერი ეფრემ კატუნაკელი ამბობდა ,  რომ მონაზონისთვის მორჩილება - ეს ყველაფერია.

ბერი პორფირი კავსოკალიველი ამბობდა, რომ ღმერთი - ეს ყველაფერია! ,,ქრისტესთან  ერთად - ყველგან და სადაც საჭიროა,  თვით ჯოჯოხეთშიც კი სიხარულით წავალო".

ამ წმინდანთა ცხოვრების გამოცდილება იყო თითქმის ერთი და იგივე. ისინი ყველანი ქრისტეთი და ქრისტეში ცხოვრობდნენ. მე მახსოვს, როდესაც ჩვენი ბერი იოსები (ვათოპედელი) მოვიდოდა, რათა ჩვენთან ერთად ესადილა, და იკითხებოდა ამ დროს რომელიმე სულიერი სწავლება,  როგორც კი სიტყვა ქრისტეს გაიგონებდა,  უმალვე ტირილს იწყებდა და აღარ შეეძლო ჭამის გაგრძელება.   

საუბარს კი დავასრულებდი ერთი მარტივი ჭეშმარიტებით: თუ ჩვენ ქრისტეს გავუთავისუფლებთ გულში ადგილს და შემოვუშვებთ მას, მაშინ ყველაფერი კარგად იქნება, თუ არა - მაშ, ყველაფერი ცუდად.


თარგმნა  : მიქაელ მთაწმინდელმა .

თანამედროვე ქრისტიანული ცხოვრების პრობლემები და გამოწვევები .

ღმერთზე ჩვენ არაფერი ვიცით :

როდესაც ჩვენ ღმერთის შესახებ საუბარს ვცდილობთ , გამოვდივართ სამყაროს ჩვენეული შემეცნების გამოცდილებიდან . ჩვენი ცხოვრებისეული გამოცდილება კი შობილია ჩვენივე მცდელობებისა და შედომების ,  წარმატებებისა და დანაკარგების მიერ . ჩვენ ვიცით სიყვარულის , მოწყალების ,  სამართლიანობის  და სიმართლის შესახებ ზუსტად იმდენი ,  რამდენსაც ჩვენი უშუალო გამოცდილება იტევს და აირეკლავს .

ხოლო ღმერთი ყოველგვარ ადამიანურ შემეცნებასა და გამოცდილებაზე მაღლა დგას .ამიტომ არ შეიძლება ღმერთზე ითქვას ,  რომ ის - სინათლეა, რომ ის - სიცოცხლეა , რომ ის- სიყვარულია ან მოწყალება . ღმერთზე არ შეიძლება ითქვას იმგვარი რამ ,  რაც მას განსაზღვრავდა და შემოსაზღვრავდა ადამიანური სიტყვით ან გამოცდილებით . ის უსასრულოდ მეტია ყველა იმ სიტყვასა და ცნებაზე , რომელიც ჩვენ შეგვიძლია წარმოვთქვათ ან წარმოვიდგინოთ ,ყველა იმ გამოცდილებაზე მეტია რაც კი სამყაროში ადამიანის არსებობიდან ვიდრე დღემდე არსებობს . იოანეს სახარება პირდაპირ ამბობს : ,, ღმერთი არასოდეს არავის უხილავს: ( იონ. 1:18) და ამავდროულად იგივე სახარება გვეუბნება : ,, ჩვენ ღმერთი უნდა გვიყვარდეს მთელი ჩვენი გონებით , სულით, გულით და ძალით " (მარკ. 12:33).

როგორ გიყვარდეს ის, ვინც შენ არ იცი ?როგორ გიყვარდეს ის ვისაც ვერ ხედავ, რომელზეც არანაირი სიტყვის თქმაც არ შეგიძლია ?

ამაშია ყოველი ადამიანის უდიდესი პრობლემა ,  რომელიც ცდილობს ღმერთთან თავისი ურთიერთობების დალაგებას . როდესაც ღმერთი უხილავია, მიუწვდომელი , სრულად შეუცნობელი და როდესაც ღმერთზე არაფერი შეგიძლია თქვა -  მაშინ ადამიანი მის ურთიერთობას ღმერთთან ძალიან აადვილებს . ჩვეულებრივ ადამიანი საუბრობს მისი ღმერთის რწმენის შესახებ ამგვარად   : ,, იქ რაღაც ნამდვილად არის". თქვენ იცით ,  რომ ეს მართლაც რომ გულახდილი პასუხია . ძალიან გუწლრფელი და პატიოსნური განსაზღვრაა მისი რწმენისა ,  რამდენადაც ბანალურად და არასაკმარისად ჟღერდეს . ჩვენ ვიცით რწმენის სიმბოლო ანუ ,,მრწამსი" ჩვენ ასევე  ვიცით დოგმატები და ზოგადად ჩვენ ბევრი რამ ვიცით , მაგრამ არსობრივად ჩვენ ღმერთის შესახებ არაფერი ვიცით . ,, იქ რაღაც ნამდვილად არის" - და მაშინ ადამიანი ამ ,, იქ რაღაცა არისადმი" იწყებს მოქცევას .

იწყებს იმ შესაბამისი საშუალებების ძიებას  , რომელთა მეშვეობითაც შეძლებს ურთიერთობის დამყარებას მასთან  . პრიმიტიულ ან წარმართულ საზოგადოებაში ეს ყოველთვის რიტუალურ მსხვერპლშეწირვაში ვლინდებოდა ( და ვლინდება. მ.მ) .

რაში სჭირდება ღმერთს ადამიანი ?

ჩვენს წარმოდგენებში ფული - ღმერთთან ურთიერთობის ექვივალენტურია . გავცემთ მოწყალებას და თითქოს გამოგვდის ეს ურთიერთობა .  მაგრამ ჭირდება კი ღმერთს ამგვარი ურთიერთობები ? ჩვენ კი არაფერი გაგვაჩნია , მსხვერპლშეწირვა  -  გულისგულია ნებისმიერი რელიგიისა . ადამიანი თავის ღმერთთან ერთგვარ შეთანხმებას ( კონტრაქტს) ადგენს . მოდი მე მოვიქცევი ასე , ასე და ასე , არ გავაკეთებ ცუდ რაღაცეებს , ხოლო შენ კი ამ ცხოვრებაში ხელს მომიმართავ . მე შენ მოგიტან მსხვერპლს , კარგად მოვიქცევი  და როდესაც დამჭირდები და მოგიხმობ აუცილებლად დამეხმარე . მოკლედ რომ ვთქვათ , ეს არის კიდევაც რწმენის იმგვარი გაგება , რომელიც თითქმის ყველა წარმართულ რელიგიურ სისტემებში არსებობს . ის გამოვლენილია სხვადასხვა კულტებში  , სხვადასხვა ტრადიციებსა და კულტურებში, სხვადასხვა სიტყვებსა და ლოცვებში, მაგრამ არსი ერთი და იგივეა , მხოლოდ ქრისტიანობაში იძენს ღმერთის იდეა სხვა დატვირთვას და მნიშვნელობას .

ჩვენს რწმენაში ერთი ძალიან განსაკუთრებული რამ არის : მიუღწეველი , უსასრულო , მარადიული ,  შემოუსაზღვრელი ,  ყველგან მყოფი , ყოვლისმცოდნე , ყოვლადძლიერი ღმერთი ჩვენთან თავისი ნებით მოდის . ჩვენ არ შეგვიძლია მას ხმა მივაწვდინოთ , მისი მოსმენის უნარიც არ გვაქვს ,  მისი ხილვაც არ ძალგვიძს და იმისათვის , რომ ადამიანმა გაიგოს ღმერთის იგი თავად მოდის ადამიანთან და თავად მოაქვს მსხვერპლად თავისი თავი .

ჩვენ ვიცით , ეს როგორ მოხდა . დიდებული , უსასრულო , მარადიული , ყველასათვის უცნობი ღმერთი როგორ გახდა პატარა ადამიანი -  სრულიად ხელმისაწვდომი ყველასთვის ,  რომლის ხელით შეხებაც შესაძლებელი იყო , რომელიც გრძნობდა შიმშილს და სიცივეს, რომელსაც ეშინოდა სიკვდილის და რომელიც ტიროდა ლაზარეს სიკვდილის გამო ,  რომელსაც ქონდა ყოველივე ის , რაც ჩვენ გაგვაჩნია . ღმერთი გახდა ადამიანი ,  მეტიც სრული ადამიანი, ყოვლითურთ ჩვენი მსგავსი , გარდა ცოდვისა  ( იგულისხმება ცოდვისკენ მიდრეკილება და ყვედრებითი ვნებების ქონა) . უფალი ჩვენი იესო ქრისტე - ნამდვილი ღმერთი და ნამდვილი ადამიანია . მასში არის სრული სისავსე ჩვენთვის მიუწვდომელი ღვთაებისა  და სრული სისასვე ადამიანურობისა , რომელსაც ჩვენული გრძნობები გააჩნია, ჩვენნაირი ხორცი აქვს , ჩვენნაირი ნერვული სისტემა და სისხლძარღვები გააჩნია, რომელიც სრულად ჩვენნაირია .

რატომ ? რისთვის იყო საჭირო ? ესეც ჩვენთვის ამოუხსნელ და პასუხგაუცემელ ამოცანად რჩება -  როგორ შეიძლება გიყვარდეს ადამიანი იმდენად, რომ ამ სიყვარულის გამო გახდე საკუთრივ ადამიანი . (იქცე იმადვე, რასაც შენი სიყვარულის ობიექტი წარმოადგენს მ.მ) . მაგრამ სიყვარული ხომ ზუსტად ასეთია , ამაზე მოციქული პავლე წერს , რომ ,,სიყვარული თავისას არ ეძებსო" ( 1კორ . 13:5) ეს სიყვარულის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი თვისებაა. ყოველთვის შეიძლება იმის გადამოწმება ნამდვილია თუ არა სიყვარული :  სიყვარული მისას არა ეძიებს , ის მუდამ ვიღაცას ეძებს .

სამწუხაროდ  ჩვენ ყველას  ღმერთი მხოლოდ  შიგადა შიგ  გვჭირდება ხოლმე  ,  ხოლო როგორც გამოჩნდა უფალს ჩვენ ყოველთვის ვჭირდებით .

როგორც ნათელი გახდა ის არამხოლოდ ღმერთია - ის მამაც არის . ჩვენ მივეჩვიეთ ლოცვას ,,მამაო ჩვენო" და მას დღეში ათჯერ მაინც ვამბობთ ხოლმე ,  თუმცა სრულიად არ გვესმის მისი შინაარსი  . ჩვენ ეს დიდი ლოცვა ვაქციეთ შაბლონად  და ოდენ ტრაპეზის წინა და შემდგომ სათქმელ ფორმულად . ერთი გერმანელი ღვთისმეტყველი გაწიწმატებული წერდა  ,  რომ ჩვენი ნება რომ იყოს, ამ ლოცვიდან მხოლოდ ერთ მოთხოვნას დავტოვებდით ,  ალბათ თავადაც ხვდებით რომელს . თითქოს ყველა სიტყვა გასაგებია ჩვენთვის ,  თუმცა ღმერთთან ურთიერთობის საშუალებად მაინც ვერ გამოდგება და იმიტო, რომ ის ჩვენი მამა ხოლო ჩვენ მის შვილებად ჯერ კიდევ ვერ ვიქეცით . რატომ ვერა? იმიტომ, რომ ჩვენ ჯერ ამგვარი მიზანი არ დაგვისახავს, რომ მის შვილებად ვიქცეთ .

მიწიდან ზეცისკენ .

იქმნება იმის შთაბეჭდილება , რომ ღმერთმა ეკლესია დედამიწაზე იმიტომ დააარსა, რათა ჩვენ შეგვძლებოდა მიწიერი ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესება .რაღაც კუთხით ეს ასეც არის ,  საჭიროა ჯანმრთელობის ქონა , ოჯახის მატერიალურად უზრუნველყოფა ( რამდენადაც ეს შესაძებელია კანონიერ ფარგლებში) , რათ შესაძლებელი იყოს ბავშვების ფეხზე დაყენება ამ ცხოვრებაში ,  საჭიროა უბრალო მიწიერი რამეები :  ჯანმრთელობა , მშვიდობა , წარმატება, ბენდიერება და თავზე სახურავი . მაგრამ როგორც ჩანს ადამიანს ამის მეტი არც არაფერი სურს , ვინაიდან იმდენად მნიშვნელოვანნი და პირველადნი გახდნენ ისინი ჩვენთვის ,  რომ  დავივიწყეთ   უფრო მეტის ( ამაღლებულის) და მნიშვნელოვანის არსებობა  .ქრისტე კი მის ქადაგებაში  გვაძლევს მცნებას : ,, უპირველესად ეძიებდეთ სასუფეველსა ღმრთისასა და სიმართლესა მისსა, ხოლო ესე ყოველივე შეგძინოთ თქუენ" -  ანუ ნუ შეგეშინდებათ მთავარის ძიება , თქვენ ყოველივემოგეცემათ ,თუ ქრისტეს სასუფევლის ძიების გზით ივლით .

ფაქტობრივად  ჩვენი რწმენა არის იმის შესახებ , თუ მიწიდან როგორ მოვხვდეთ ზეცაში , როგორ ვიქცეთ ადამიანები უხილავი და მიუწვდომელი ღვთის შვილებად .  და როგორ შეიძლება ამად გახდომა ? რა უნდა მოხდეს ამისათვის ? სწორედ ამიტომ არსებობს საიდუმლო .

როდესაც ჩვენ ჩვენი შვილების ნათლობაზე ან ზოგადად ნათლობაზე ვმსჯელობთ ,  ვფიქრობთ კი იმაზე, თუ რამდენად გვაქვს იმის  მზაობა , რომ ღმერთს მივუძღვნათ თავი  ,  გვქონდეს მზაობა ახალი შობისა ახალი ცხოვრებისათის ? და რა არის ეს ახალი ცხოვრება ?რაში საცნაურდება ის?იგი საცნაურდება იმაში , რომ ადამიანი და ღმერთი ერთი ცხოვრებით იწყებენ ცხოვრებას .

 შესაძლებელია ადამიანსაც და ღმერთსაც ერთიანი ცხოვრება ქონდეთ , რომელიც გამოვლინდა ჩვენი მაცხოვრის იესო ქრისტეს პიროვნებაში .მან გვანახა ის, თუ როგორ უყვარს ადამიანი , თუ როგორ იღებს იგი ადამიანურ ბუნებას და ისიც რომ მისთვის არც ერთი ადამიაინ არ შეიძლება უცხოდ ჩაითვალოს  . ჩვენ გვაქვს გარკვეული სტერეოტიპები ,  საზღვრები ,  რომელნიც გვაძლავენ საშუალებას გულწრფელად და საკუთარი ღირსების გრძნობით სათნოებებიც კი  გვძულდეს , არ გვიყვარდეს ,  განვიკითხავდეთ მოყვასთ , ვიღაცას განვაგდებდეთ ჩვენგან , ხოლო ეს ყოველივე ქრისტესათვის უცხო იყო .ასე ცხოვრება ადამიანისათვის მძმე და აუტანელია ,  ხოლო ქრისტიანობაში როგორც ჩანს ეს შესაძლებელია .

სახარება შეუძლებელია ადამიანისათვის ,  რადგან იწყებ მის კითხვას და ხვდები ,  რომ მისი შესრულება ადამიანისთვის შეუძლებელია , მაგრამ საჭირო .

მტრების სიყვარული შეუძლებელია  ,  ახლობლებიც შიგა და შიგ  გვიყვარს . მუდმივად ჩვენ მხოლოდ ძალიან ახლობლების სიყვარული ძალგვიძს , ხოლო სხვა ადამიანები თვით მეგობრებიც ჩვენ შეგვიძლია არ გვიყვარდეს მუდამ ,  რადგან გარკვეული დროის შემდეგ ისინიც  გვაღიზიანებენ  . მაგალითად შენ ოჯახით მიდიხარ დასასვენებლად მეგობრის ოჯახთან ერთად  , მაგრამ 2-3 კვირის მერე ხვდები , რომ მათ შენ მოგაბეზრეს თავი ,  მაგრამ განშორების შემდეგ კვლავ გრძნობ მათ მიმართ სიყვარულს .

როგორ ვისწავლოთ სიყვარული ?

როგორ ვისწავლოთ თუნდაც ყველაზე ახლობელთა მუდმივი სიყვარული ? როგორ ვისწავლოთ ისე ცხოვრება ,  რომ ვისწავლოთ თვით ჩვენი შვილებისა და მშობლების მუდმივად სიყვარული ? მხოლოდ ღმერთისგან .მაგრამ ეს ხომ მეცნიერებაა ,  რომელსაც ვერ ისწავლი წიგნებიდან , და ვერავინ ვერ გეტყვის როგორი საშუალებებით არის ეს შესაძლებელი .დიახ ,  არის უამრავი ფსიქოლოგიური მეთოდი , რომლებიც ადამიანს აძლევენ უფლებას გარკვეული სიმშვიდე მოიპოვონ შინაგანად , ხშირად იღიმებოდეს , მაგრამ არსებობს სინამდვილეც .  როგორც ჩანს ,  რეალურად ეს შესაძლებელია მოხერხდეს მხოლოდ მაშინ ,  როდესაც შენ და ღმერთი ძალიან ახლოს ხართ ერთმანეთთან .

ჩვენ გვაქვს ზიარების საიდუმლო . რისთვის ეზიარება ადამიანი ?ჩვეულებრივი პასუხია :  რომ შეუერთდეს ღმერთს .და ეს რას ნიშნავს ?ძალიან ბევრი ქრისტიანისათვის ზიარება გაიაზრება როგორც მიახლება რაღაც დიდებულთან მაგრამ უპიროვნო მადლთან , რომელიც კურნავს ,  აძლიერებს  , აცოცხლებს და განწმედს ,იწყალებს და ცოდვებს პატიობს . და გარკვეული სახით თვით ადამიანის გვერდზე ავლით მას მარადისობის საგზურს ჩუქნის . ბოლო დროს ადამიანები უფრო ხშირად ეზიარებიან ,  ვიდრე ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ეზიარებოდნენ , და ხშირი ზიარება სამწუხაროდ მიჩნეულია როგორც მადლის დაგროვების საშუალებად .რაც უფრო ხშირად ეზიარები ,მით უკეთესია ,  მით მეტი მადლი გაქვს შენ . მაგრამ თუ საკუთრივ ადამიანს საიდუმლოში მონაცილეობით ცნობიერება და მდგომარეობა არ ეცვლება, ხოლო  უბრალოდ უფრო ხშირად ეზიარება ვიდრე ადრე ეზიარებოდა ,  მაშ რაშიღაა სხვაობა? რა შეიცვალა ? და მაინც რატომ ვეზიარებით ჩვენ ?და რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის ?

ერთხელ, როდესაც მე ზიარების საიდუმლოს  მნიშვნელობაზე ვსაუბრობდი , ჩემს წინ ახალგაზრდა ქალბატონი იჯდა ჩვილით ხელში . მე ვკითხე ,,ვინ გიჭირავთ ხელში „ მან მიპასუხა - ,,ეს ჩემი შვილია ‘’ , მე ვკითხე - ,, რას ნიშნავს ეს თქვენთის’’? მან  შემომხედა გაურკვევლობისაგან დაბნეულმა და ძალიან უბრალოდ მიპასუხა : ,, ეს ჩემი სისხლი და ჩემი ხორცია ‘’ და ყველაფერი ნათელი გახდა საიდუმლოს ახსნისას .

ეს ყველაზე მთავარი კავშირია -  პატარა უმწეო ადამიანსა და აბსოლუტურად მიუწვდომელ ღმერთს შორის .

ამ საიდუმლოს მეშვეობით ადამიანი და ღმერთი ერთმანეთის ნათესავნი ხდებიან და საზრისი ჩვენი ცხოვრებისა სახელდობრ ეკლესიური ცხოვრებისა აღარასოდეს დაშორდნენ , ერთმანეთს საჭიროებდნენ არა დროდა დრო არამედ მუდამ ერთად იყვნენ . და ხატი ამგვარი ერთობისა - არის ხატი სამებაში გაერთიანებული ( შეურევნელად)მამისა,ძისა და სული წმინდისა .

ჩვენ ეს ლოცვა საიდუმლო სერობისას გვესმსი ,  როდესაც უფალმა დაადგინა საიდუმლო ხორცისა და სისხლისა ( იოან . 17:10) . იგი მის მამას ეუბნება : ,, შენი ყოველი ჩემი არს და ჩემი ყოველი- შენი" . აი სწორედ ეს არის სიყვარულის ყველაზე მთავარი თვისება  , მთავარი თვისება ნამდვილი და ღრმა კავშირისა ,  როდესაც ჩემი ყოველივე შენ გეკუთვნის და როდესაც შენი ყოველივე მე . და ღმერთი მოდის ადამიანთან არა იმისათვის , რომ მას რაიმე განცალკევებული მისცეს განცალკევებულად , ასე ვთქვათ პატარა ნაწილი მადლისა ( ჯანმრთელობა ,  ბედნიერება ან სიყვარულის მცირე ნაგლეჯი) - არა ,  იგი თავის თავს აძლევს სრული სისავსით . მამა მის ძეს ჩვენ გვაძლევს , ხოლო ძე თავის მხრივ საკუთარ თავს  .

შემდეგ ჩვენთან მოდის სულიწმინდა ,  კვლავაც საკუთარი თავის მომცემი ჩვენდა  და ეს სული ცხოვრობს ჩვენთან ეხლაც ,  მყოფობს ეკლესიაში რათა ყოველმა ჩვენთაგანმა ისწავლოს ნელნელა და თანდათანობით , მთელი ეკელსიური ცხოვრების პერიოდში თავადაც მისცეს მისი თავი უფალს ( ვინაიდან ქრისტე ბრძანებს სახარებაში. ვისაც უნდა მოიპოვოს სიცოცხლე ჩემს გარეშე ის მას დაკარგავსო, ხოლო ვინც მას ჩემთვის დაკარგავს, იგი საუკუნოდ მოიპოვებს მასო მ.მ) , გაუხსნას გული ღმერთს , ეძიოს ყველა სახის შესაძლებლობა რათა ღმერთს მარადის ქონდეს ადგილი მის გულში დასამმკვიდრებლად .უფალი არ ძალადობს ჩვენი გულის კარის გასაღებად , იგი უბრალოდ ამბობს : ,, მე ვდგავარ ყოველი თქვენგანის გულთან და ვრეკ << ეგების>> ვინმემ ისმინოსო''

სასუფეველი ღვთისა უკვე ჩვენშია .

როდესაც ჩვენ მოვდივართ ტაძარში ზიარებაზე ,  ჩვენ კარგად უნდა გვესმოდეს ,  რომ ეს არა მხოლოდ სისხლი და ხორცია  ,  არამედ ხორცი განტეხილი და სისხლი დაღვრილი . ეს წარმართობაში ადამიანი სწირავს მსხვერპლს ღმერთს ,  ხოლო ქრისტიანობაში  ყოველივე პირიქითაა : ღმერთს მოაქვს თავისი თავი მსხვეპრლად  და ეს მსხვეპრლი - სიყვარულის მსხვერპლია , მსხვეპრლი იმ კავშირისათვის ,  რათა ადამიანი და ღმერთი ერთმანეთისათვის განუყოფელ ნათესავებად იქცნენ .

როგორ შეიძლება მოხვიდე ტაძარში და არ ეზიარო ,  როდესაც შენს გარშემო ურთიერთობის და სიყვარულის დღესასწაულია ?  როგორ შეიძლება იფიქრო ,  რომ ეხლა მე მივალ ტაძარში საზიარებლად  ,  რათა მე უკეთ ვიგრძნო თავი ,  რომ ცხოვრება უფრო წარმატებული გახდეს ,  რომ ჩემში ამოქმედნენ ცხოვრების ახალი ენერგიები , ამ დროს კი ბარძიმში ჯვარცმული უფალია ? არა ,  ღმერთის სიცოცხლე შენში იწყებს ცხოვრებას , უფალი ყოველივეს იღებს შენგან მისივე ხელებით და ყოველივე მისას შენ გაძლვს .  როდესაც ჩვენ ვიღებთ ქრისტეს წმინდა საიდუმლოს , ჩვენ ვიღებთ მის შობას ,  მის ჯვარცმას , ჩვენთვის აღსრულებულს , მის ჯოჯოხეთში ჩასვლას , მესამე დღის აღდგომას და მეორედ მოსვლას - ზეციურ სასუფეველს ,  რომელიც უკვე ჩვენში ცხოვრობს .

ქრისტე ამბობს : ნუ მოძებნით  ღვთის სასუფეველს რომელიმე ადგილას , ვინაიდან ის თქვენს შიგნით არის და თუკი ჩვენ სახელდობრ მას ვეძიებთ  , მოვდივართ ტაძარში იმისათვის, რომ უფალთან ერთობაში შევიდეთ , რომ გავხდეთ ერთნი , რომ ჩვენი და სახარებისეული ცხოვრება ერთნი გახდნენ  . გვსუურს ჩვენ ეს ? გვსურს რათქმაუნდა ,  უბრალოდ ჩვენ არაფერი გამოგვდის,მაგრამ ოდესღაც აუცილებლად გამოგვივა .

თუ ადამიანი არ ეძიებს ღვთის სასუფეველს ,  როდესაც ზიარებაზე მიდის , თუ ადამიანს არ სურს მისი თავი ღმერთს მიუძღვნას , თუ ადამიანს ეშინია ღვთის მიღებისა ,  მაშინ საიდუმლო ფორმალური ხდება და მხოლოდ რიტუალურ სახეს იღებს .

ჩვენ შეგვიძლია ღმერთს მამა ვუწოდოთ მაშინ ,  როდესაც ჩვენ გავხდებით ნათესავნი (ერთი ოჯახი) . როდესაც ჯერ კიდევ არ არსებობს ამგვარი კავშირი რამდენიც არ უნდა ვთქვათ ,,მამაო ჩვენო „ ჩვენ ჯერ კიდევ არ ვართ  მისი ძენი .

ამ ლოცვით მხოლოდ თავად უფალ იესო ქრისტეს  ძალუძს ილოცოს ,  რადგან იგია - ძე . ჩვენ შეგვიძლია გავხდეთ მისი ძენი ზიარების საიდუმლოს მეშვეობით ,  თუ  ნამდვილად გვსურს და ვეძიებთ ამას ,  თუკი ეს ჩვენ ნამდვილად გვჭირდება . როდესაც ქრისტესთან მოწაფეები მივიდნენ და სთხოვეს ესწავლებინა მათთვის ლოცვა ,  უფალმა მათ მხლოდ ეს ლოცვა მისცა, რათა მათ სცოდნოდათ თუ საით მიდიან .

მიაქციეთ ყურადღება იმას, რომ ჩვენ ამ ლოცვაში მას მიწიერს არაფერს ვთხოვთ . თვით ლოცვაც  ,,პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს " ლიტურგიკულია ,  ჩვენ გვესმის , რომელ პურზე ვლოცულობთ ეხლა ,  რომელ პურს მივიღევთ ეხლა ,  რა იქნება ჩვენთის ეს პური . ქრისტემ თავის თავზე თქვა :  -  მე ვარ პური , რომელიც ზეციდან გარდამოვხედ . მოდით ლოცვა ,,მამაო ჩვენი" გავიაზროთ ჩვენთვის , შევიყვაროთ ის სინამდვილეში და ვაქციოთ იგი ჩვენი ცხოვრების ცენტრალურ ლოცვად .

რატომ მოყავთ მშობლებს ბავშვები საზიარებლად  და თავად არ ეზიარებიან ?

ადამიანები მიდრეკილნი არიან საიდუმლოსადმი მაგიური დამოკიდებულება ქონდეთ, თითქოს ის თავისთავად მოქმედებდეს მიუხედავად ადამიანის რწმენისა და სულიერი მდგომარეობისა , სწორედ ამიტომ მიეახლებიან ნათლობის საიდუმლოს იმის გაუცნობიერებლად რამდენად ჭირდებათ ეს მათ ( უფრო სწორად რამდენად საჭიროა ეს ყოველივე ან რატომ . მ.მ) . აღსარებაზე მთავარია რაიმე თქვა ,  ხოლო პირადი ღვაწლს საკუთარი ცხოვრების გამოსასწორებლად ადამიანები არ მიმართავენ . ყველაფერი მიტევებულია და უკვე ყველაფერი კარგადაც არის  , პასუხისმგებლობა ამაზე არ არსებობს . ადამიანები ფიქრობენ , რომ თუ მათ ჯვარი დაიწერეს და ქორწინება აკურთხეს , მადლი უფლისა აუცლებლად იზრუნებს მათ მყუდროებაზე ,  ბედნიერ ოჯახურ ცხოვრებაზე , შემდეგ კი უკვირთ ხოლმე როდესაც ჯვარდაწერილი ქორწინება განქორწინებით სრულდება .

ზიარების შესახებაც არსებობს ამგვარი შეხედულება ,  თითქოს საიდუმლოს გარკვეული შინაგანი ძლიერი ენერგია გააჩნია , რომელიც მოქმედებს თავისთავად ( მიუხედავად ყოველივესი- ანუ ადამიანის რწმენისა და მდგომარეობისა. მ.მ). რა კარგი იქნება, თუკი ჩვენ ბავშობიდან რაც შეიძლება ხშირად ვეზიარებით . გვგონია , რომ აქ  დაგროვებითი პრინციპით მოქმედებს და ბავშვები ამის გამო უკეთესნი , უფრო გონიერნი ,  დამჯერები , სულიერები და კარგი ადამიანები იქნებიან . შემდეგ კი ბავშვები 12 წლის ასაკში ამბობენ : ,, მეტჯერ აღარ წავალ ამ ეკლესიაში ,  და აღარც ვეზიარები " , - და მშობლები დაბნეულობისაგან ხელებს იქნევენ , ეს როგორ ,  ასეთი ბავშვი იყო , მუდამ ეზიარებოდა, ეხლა კი ასე უცებ ..

ღმერთი პიროვნებაა და ამიტომაც საიდუმლოში ღვთაებრივი მოქმედება პიროვნულია , ღვთის პიროვნული მოქმედებაა ადამიანის პიროვნებასთან მიმართებაში . ყოველ ჯერზე , ვიღებთ რა მონაწილეობას საიდუმლოში , ჩვენ პიროვნულად ვხვდებით ღმერთს და ის პიროვნულად გხვდება ჩვენ.

როდესაც ჩვენ ბავშებს ვაზიარებთ  ,  ჩვენ ისინი მიგვყავს ქრისტესთან შესახვედრად . ამ შეხვედრას ბავშები ვერ აცნობიერებენ ,  არც სულიერად არიან მზად არც ჩვილები და არც ყრმები ,  ვინაიდან ბავშები როგორც ყოველთვის მშობლების მაგალითის მიხედვით იქცევიან .

სხვა მხრივ ,  გამოდის რომ თუ მშობლები არ ეზიარებიან ბავშბებთან ერთად  ,  მაშინ მშობლებისთვისაც არ არის ეს ფასეული .

 თუ ისინი ამბობენ ,რომ საჭიროა ზიარება , ხოლო თავად არ ეზიარებიან ,  ბავშვს უყალიბდება სრულიად ბუნებრივი წარმოდგენა იმაზე ,  რომ ეს არც ისე მნიშვნელოვანი და საჭიროა ,  რადგან ეს არ არის მთავარი მშბლებისთვის .როდესაც დედა ან მამა ტელევიზორს უყურებენ ,  გასაგებია რომ ორივენი ერთი მიმართულებით იყურებიან - და ბავშვსაც სურს ყურება იმისა, რასაც ისინი უყურებენ . და აი როდესაც ზიარებაა ამბობენ ,,ეს შენ გჭირდება" ხოლო თავად არ თვლიან რა საჭიროდ თავისთვის, არ ეზიარებიან . ( თუმცა აქაც სხვადასხვა სახის გადახრას აქვს ადგილი, ერთ-ერთი მათგანია თითქოსდა საკუთარი ცოდვილობისა და მოუმზადებლობის განცდა ზიარებისთვის) .

აი აქ ხდება სრულად ბუნებრივი გაორება ფასეულებათა მწყობრი რიგისა  ბავშის ცნობიერებაში :  ბავშვი ეძებს იმას  , რაც მნიშვნელოვანია მშობლებისთვის , აფასებს იმას, რასაც აფასებენ მშობლები მიუხედავად იმისა , რომ   ჯერ კიდევ არც ესმის და ვერც ხვდება . თუ კი მისი ჩვილობის პერიოდიდან მშობლებს მხოლოდ მოყავთ ისინი იმისთვის, რომ ყველაფერი სწორად იყოს ზიარებისას და თავად არ ეზიარებიან ,  ეს ყოველივე დასრულდება სრული იმედგაცრუებით და სიცარიელით .

სატანისტების შვილები .

ეს დამოკიდეულება საიდუმლოსადმი , ზიარებისადმიც მათ შორის , როგორც რაიმე თვითმოქმედი პროცესისა -  სიცრუეა და არაქრისტიანული . ჩვენ ვნათლავთ ბავშვებს იმიტომ,  რომ გვწამს , მათი მშობლების მორმწუნეობის და გვწამს იმისა, რომ მათი ბავშვებიც მაყურებელნი მშობლების ქრისტიანულ ენაზე საუბრისა, თავადაც დაეუფლებიან და ისაუბრებენ ამ ენაზე . ვინაიდან ოჯახი ეს პატარა ეკლესიაა , თუ ამ ეკლესიაში იზრდება ბავშვი,მაშ ჩვენ მას მივიჩნევთ დიდი ეკლესის წევრადაც .

მაგრამ თუ ოჯახი -  არ არის ეკლესია , თუ მშობლებისათვის სულ ერთია , თუ მშობლებს არაფერი სმენიათ ღმერთზე და არც სურთ რაიმეს მოსმენა ,  სახარება ხელში არ აუღიათ -  მაშ რატომ ნათლავენ ბავშვს?ისინი მას არანაირ ქრისტიანულ მაგალითს ვერ მისცემენ და შესაბამისად ბავშვიც მშობლებიდან ვერ  გაიგებს ვერაფერს ღმერთის შესახებ . თვით ბებიაც და ბაბუაც თუ შიგადაშიგ წელიწადში ორჯენ ამ სამჯერ  ჩუმად წაიყვანენ პატარებს ეკლესიაში და აზიარებენ ,  შემდეგ კვლავ ამ უღმერთო მშბლებს დაუბრუნებენ , შესაბამისად არც არანაირი სარგებელი არ იქნება . ზიარება - ეს ეკლესიის საიდუმლოა , და როდესაც ოჯახი - ეკლესიაა, მაშინ ყველანი უნდა ეზიარებოდნენ - სწორედ  ეს არის ურთიერთობა,კავშირი და ერთიანობა .

რამდენიმე წლის წინათ რუსეთში ერთმა ახალგაზრდა ოჯახმა მის პირველ შვილს ლუციფერი დაარქვა , ვინაიდან ისინი სატანისტები იყვნენ . ამ ისტორიას გაგრძელებაც აღმოაჩნდა : ბებიამ და ბაბუამ მოიპარეს ეს ბავშვი გარკვეული დროით, სანამ არ იყვნენ მშობლები სახლში და მონათლეს ვიაჩესლავის სახელით , ხოლო მეორე ბავშვს მშობლებმა დაარქვეს რა ვოლდემარი , მონათლეს ბებიამ და ბაბუამ ვლადიმერის სახელით .  და როდესაც ამ ახალგაზრდა სატანისტების ოჯახმა შეიტყო ამ ნათლობის შესახებ , ცოლმა და ქმარმა თქვეს ,  რომ ამ ნათლობის გამო ისინი აუცილებლად შეიტანენ სასამართლოში სარჩელს ეკლესიის წინააღმდეგ იმისათვის ,  რომ მათ საიდუმლო მშბლების ნებართვის გარეშე აღასრულეს . მე ვფიქრობ , რომ ისინი ამ შემთხვევაში სრულიად მართლები არიან .

გესმით ,  ეს ბებია ბაბუასთან ერთად ,  რომლებმაც სატანისტები გაზარდეს , გადაწყვიტეს მოეხსნათ თავიდან პასუხისმგებლობა ასეთი პრიმიტიული ნაბიჯით და დაებრუნებინათ სატანისტური ოჯახისთვის ნათელღებული შვილები . თქვენ წარმოგიდგენიათ როგორი კოშმარია ? ასევე არიან ადამიანები, რომლებიც მის თავს არ ეძახიან სატანისტებს , მაგრამ მათი ცხოვრება - დემონურია . ისინი ნათლავენ თავიანთ შვილებს ,  და ეს ბავშვები იზრდებიან სრულიად უსახურ სივრცეში სადაც გამეფებულია სიძლვილი, სიცრუე და სხვა მანკიერებანი . რაშია სხვაობა ?

გავხდე თუ არა ნათლია ?

გახდე ნათლია ძალიან საპასუხიმსგებლო ნაბიჯია  და სანამ ჯერ ადამიანი არ არის ახლოს ოჯახთან ,  სანამ არ არის იმაში დარწმუნებული  ,  რომ ოჯახი ეკლესიური და მორმწუნეა ,  მე არ ვურჩევდი ამ ნაბიჯს . უბრალო კარგი მეგობრული ურთიერთობები -  სრულიად არ არის საკმარისი ბავშვის მოსანათლად .

ბევრი ჩემს პოზიციას როგორც ზე-მკაცრს ისე მიიღებს ,  მაგრამ მე მიწევს ხშირად ნათლობაზე უარის თქმა . მე არ ვნათლავ ყველას მიყოლებით ვინც ჩემთან მოვა . თუ ადამიანები არ არიან მორმწუნენი ,  არ სურთ ეკლესიური ცხოვრება, მე არ აღვასრულებ ნათლობას .

თუ მღვდელი ნათლობის ლოცვებს ამოკლებს, ითვლება თუ არა საიდუმლო აღსრულებულად ?

ლოცვები , რომლებიც ნათლობისას იკითხება ,  კურთხევანში ( მღცდელმსახურის წიგნი, რომლიდანაც იკითხება სხვადასხვა მსახურების შესასრულებელი ლოცვები) არც ისე დიდიხნის წინ აღმოჩდნენ .როგორ აღასრულებდნენ მოციქულები ნათლობას ? საქმე მოციქულთას წიგნში აღწერილია ,  თუ როგორ ნათლავს მოციქული ფილიპე ეთიოპელ საჭურისს . ეთიოპელი საჭურისი უკვე საკმარისად მომზადებული იყო , მან იცოდა წმინდა წერილი .  მოციქულმა მას აუხსნა, ერთგვარი კატეხიზაცია ჩაუტარა ნათლობამდე და შემდეგ - ,  სახელითა მამისათა და ძისათა და წმინდისა სულისათა" - და მორჩა . მთელი ნათლობა ამ სიტყვებში მდგომარეობს .

არსებობს ძვირადღირებული ქვა და არსებობს ჩარჩო , რომელშიც ეს ქვაა მოთავსებული .საიდუმლო ეს ძვირადღირებული ქვაა , ხოლო სხვა დანარჩენი ყოველივე რაშიც ეს ქვაა გახვეული ან ჩადებული : ლოცვები ,  რიტუალი ,  სვლა წრეზე ,  წყლის კურთხევა და ა.შ მხოლოდ ჩარჩოა . საიდუმლოს ნამდვილობა განისაზღვრევა არა იმით ,  რომ იქ ვიღაცამ ერთი ან ორი ლოცვა წაიკითხა ,  არამედ იმით თუ რამდენად იყო თავად ეს ადამიანი მომზადებული ნათლობისათვის . თუ ადამიანი რწმენის გარეშე ინათლება ,  მაშინ თუ გინდა ყველა ლოცვა  ათ გზის იქნას წაკითხული ,  მაინც უსარგებლო იქნება .

რაში მდგომარეობს მყოფობის სისრულე  ადამიანში ?

მყოფობის სისრულე ადამიანში იმაში მდგომარეობს , რომ მას ესმის , როგორც გონიერ არსებას, რომ არ შეუძლია ღმერთის გარეშე ცხოვრება. მე ერთმა ქართველმა მღვდელმა მომიყვა იმის შესახებ, თუ როგორ მივიდა ერთ-ერთი ჟურნალისტი მის უწმინდესობასთან ილია 2- ესთან  ინტერვიუს ასაღებად . ის  ძალიან საოცარი ადამიანია ( იგულისხმება პატრიარქი)ძალიან ღია და ხელმისაწვდომი და უცებ ეს ჟურნალისტი მას ეუბნება ,, დამიმტკიცეთ მე, რომ ღმერთი არსებობსო „  . წარმოგიდგენიათ ?

პატრიარქი წამიერად დადუმდა , თავი ქვევით ჩაღუნა   როგორც ის ჩვეულებრივ ჯდომისას შვება ხოლმე.   უცებ ცოტახანში ასწია რა თავი, მოკრძალებულად უპასუხა :,, მე მის გარეშე ცხოვრება არ შემიძლია „ და მორჩა .

აბბა დოროთეს ერთგან უწერია , რომ არის  ღვთის შიშის სამი საფეხური : პირველი საფეხური -  მონისა , როდესაც ადამიანი იწყებს ღვთისათვის შრომას მარადიული სატანჯველის შიშით ,  მეორე საფეხური -  დაქირავებული მუშაკის საფეხურია , როდესაც ადამიანი იწყებს ამ გზით სვლას მომავალი სიკეთეების საფასურად  და მესამე საფეხური -  ძეობის საფეხური -  როდესაც ადამიანი არც ჯოჯოხეთის შიშისათვის და არც სამოთხის მისაგებელისათვის შრომობს, არამედ მხოლოდ იმიტომ, რომ მას უყვარს ღმერთი .აი ეს კი არის მყოფობის სისრულე .

რა არის ღვთისშემეცნება და როგორ აღესრულება ის ?

ასე რომ ვთქვათ ,  ადამიანური სიყვარული შემეცნების მეშვეობით აღესრულება . მეტნაკლები სისრულით ეს ვლინდება ცოლქმრის ხორციელ ურთიერთობაში ( შეკავშირებაში) რასაც ჩვენ აგრეთვე შეცნობას ( შემეცნებას) ვეძახით . მაგ :  ,,და შეიცნო ადამმა ევა და ეყოლათ მათ ვაჟი „ .  შეცნობა ეს ურთიერთშეღწევის სისრულე ( ურთიერთზიარება მ.მ). როდესაც ჩვენ ერთმანეთს შევიცნობთ, ერთის მხრივ გავმსჭვალავთ კიდევაც  ერთმანეთის სულს ერთურთით .

ღმერთთან შეერთება პირველ რიგში ზიარების საიდუმლოში , გვაძლევს საშუალებას შევიცნოთ ღმერთი  ,  ზეციური სასუფეველი , ჩვენი სულის წინ გასაოცარი რამეები იხსნება . პავლე მოციქული ამბობს : მე შევიცნობ ღმერთს იმდენად, რამდენადაც თავად ვარ შეცნობილი . ღმერთმა ყოველი ჩვენთაგანი იცის ბოლომდე , ის გვმსშჭვალავს ჩვენ მისი აღთქმულ სიყვარულით - ეს კი ცოდნაა , და ის ეძებს ჩვენგან პასუხს  , პასუხს მისი შეცნობისას, რომელიც გამშჭვალული იქნება მსგავსი სულისკვეთებით, როგორიც უფალს აქვს ჩვენდამო . ღვთისშემეცნება ეს არის გზა ღვთის შეცნობის სურვილისა .

თარგმნა : მიქაელ მთაწმინდელმა .

გოლგოთა, სიკვდილი და აღდგომა .

-ჭეშმარიტი ქრისტიანის გულში ჯვარცმის ტკივილი და აღდგომის სიხარული განუყოფელად მყოფობს და ეს ორი გრძნობა ერთგვარი ფონია მისი ცხოვრების.. თუმცა ეს ტკივილიც დროებითია,რადგან იგია დასაბამი აღდგომისა , ამ ტკივილში განიცდება რწმენა, იმედი და სიხარული, მადლიერება და სინანული რაც ყველაზე მეტად აახლოვებს ადამიანს აღმდგარ ქრისტესთან! გისურვებთ ყველა თქვენთაგანს ვისთვისაც ეს უმთავრესია ცხოვრებაში, განგეცადოთ და მიახლებულიყავით აღმდგარ ქრისტეს-  მ .მ

სიკვდილი ...

    არ ვიცი , შესაძლოა ზამთარი მოქმედებს ჩემზე ასე ,  თუმცა ამ ბოლო დროს ხშირად მეძალება სიკვდილზე ფიქრი .  ვფიქრობ შიშისა და შეძრწუნების გარეშე ,  მაგრამ ამ სიტყვის უღრმესი განცდით და გაანალიზებით .

ვინაიდან მხოლოდ ორ გზას მიყავს ადამიანი დადებითი რელიგური დამოკიდებულებისაკენ ცხოვრების მიმართ .

პირველი- გზა  უმაღლესი (ზესავსე) სიხარულისა

მეორე -  გზა სიკვდილისა .

პირველი გზით მცირედნი მიდიან. ამ  ადამიანებს სულიერი  ჰარმონია  დაბადებიდან აქვთ მიცემული . მათ არ იციან,  სიკვდილის საშინელება , რადგან ეს საშინელება  უკვე დაამარცხხებულია მათ გულში მსუფევი  ჰარმონიისაგან. მაგალითისთვის შეიძლება პუშკინი გავიხსენოთ

უმრავლესობა ტოლსტოისა და დოსტოევსკის გზით მიდიან ამ გზაზე. პირად ,,ოსანასთან" მოდიან არა მხოლოდ ,,ეჭვებითა და მერყეობით " არამედ ასევე აუტანელი , სიკვდილის მტანჯველი შიშით .

 რათქმაუნდა , ამ გზით მავალთა უმრავლესობა ბოლომდე ვერ გადის სარბიელს ,  ვერ გამოდიან აქედან როგორც ტოლსტოი და დოსტოევსკი ,   ნათელი და სულის მხრიარული მდგომარეობით , არამედ შუაგზაში იჭედებიან და რჩებიან, იმიტომ, რომ ,, უდროობა", იმიტომ , რომ ,,შვილებს უნდა ასწავლონ გიმნაზიაში“, იმიტომ, რომ ,,უსიამოვნებათა მთელი კასკადი“ და ა.შ..

მაგრამ ის ვინც ბოლომდე აღწევს, აუცილებლად ,,იმარჯვებს „ სიკვდილზე .

აი, ამიტომ არ უნდა განაგდოს ადამიანმა სიკდილზე ფიქრი  , როგორც ავადმყოფური და ერთგვარად ,,პირქუში მდგომარეობა" . ის უშიშრად უნდა ზრახვიდეს სიცოცხლის ბოლომდე . ვინაიდან თუ ის ვერ გაიმარჯვებს ამ სიტყვაზე ,  იგი მისი სულიერი ცხოვრების განმავლობაში ვერასოდეს ვერ დადგება მყარ და მტკიცე საფუძველზე .

აზრი სიკვდილზე და მის უაზრობაზე ( უშინაარსობაზე) ბავშვებს ხშირად ძალიან ადრე მოსდით ხოლმე  . ეს პირადი გამოცდილებით ვიცი . ( უშუალოდ  მეც ჯერ კიდევ სიყრმის ასაკში , არაერთხელ მიფიქრია სიკვდილზე, როგორც საშიშსა და გარდაუვალ მოვლენაზე. წარმომიდგენია როგორ ვხუჭავ თვალებს და ადამიანები მიყურებენ და სულ მაინტერესებდა რას ვიგრძნობდი ამ დროს მე ,  რამდენად შევძლებდი იმ ადამიანების ხმის გაგონებას ვინც ჩემზე იტირებდნენ . მ.მ) .

მე სიკვდილზე პირველად შვიდი წლის ასაკში დავფიქრდი . და პირდაპირ უნდა ითქვას , რომ  მძლავრი ჩემი იმდროინდელი განცდებიდან პირველი  ეს განცდა იყო ყველაზე მეტად დაძაბული   , ხოლო განცდები მე ბევრი მქონდა.. იყო პერიოდები ,  როდესაც სხვაზე არაფერზე შემეძლო ფიქრი .

ეს ასე მოხდა :

ბაღში მარტო ვთამაშობდი , ტოტებისაგან და ბალახებისაგან  პატარა ქოხი გავაკეთე  და წარმოვიდგინე , რომ დაუსახლებელ -უკაცრიელ კუნძულზე ვიყავი  და თავი კარგად ვიგრძენი  . ჩემს მიერ მოგლეჯილი ბალახები სურნელებას გამოცემდნენ , თითოეულ მათგანში მზე კაშკაშებდა , გარშემო ყველაფერი ლივლივებდა , მოძრაობდა და მელოდიას გამოსცემდა .

და გავიფიქრე  :  დიდები რატომ არ თამაშობენ ,,უკაცრიელ კუნძულობანას" ? მათ რატომ ურჩევნიათ უფრო მეტად იჯდნენ დიდ ოთახებში ,  მოწიონ სიგარეტი და ისაუბრონ , ისაუბრონ და ისაუბრონ დაუსრულებლად სხვადასხვა თემებზე ?

,,როდესაც მე გავიზრდები, -  ვფიქრობდი მე ,  - ვიცხობვრებ როგორც პატარა . და ამგვარად მუდამ  ვიცხოვრებ . დიდები ასე არ ცხოვრობენ, მე კი -  ვიცხოვრებ ".

და მე ცრემლებამდე სიხარული მომგვარა იმის ფიქრმა, რომ ,,ყოველივე ასე იქნებოდა მუდამ". და მექნება მე პატარა ქოხი , და ბალახიც ამგვარად იკეთილსურნელებს , მზეც იკაშკაშებს , ჩიტები იჭიკჭიკებენ და ფუტკრები იბზუილებენ ბალახებზე .

,,არა, მუდამ ასე ვერ იქნება" - გავიფიქრე მე

და მოულოდნელად ვიგრძენი მკერდის შგნიდან ჩემში აუტანელი სიცივე და სიმძმე .

,,სამუდამოდ ? ეს ხომ დასრულდება . რადგან სიცოცხლე დასრულდება .. ესეიგი  არა სამუდამოდ“.

ეეჰ მე ეხლაც არ შემიძლია ცრემლების გარეშე გავიხსენო , უცებ ყველაფერი როგორ შემებრალა , ქოხი , ბალახები ,  მზე და ცა . არა, მე არ უნდა მოვკვდე, ხოლო ეს ყოველივე კი გაქრება  და არასოდეს, არარასოდეს იქნებიან ისინი .  როგორ გაოცდებოდნენ ,,უფროსები" მათ რომ ჩემს ქოხში შემოეჭყიტათ. რადგან მე მთელი ძალით ვიხუტებდი მოგლეჯი ბალახებს , ვკოცნიდი მათ როგორც გარდაცვალებულთ და გონებისდაკარგვამდე ვტიროდი .

მთელი ზაფხულის განმავლობაში რაც არ უნდა მეკეთებინა და მესაუბრა , ვფიქრობდი მხოლოდ ერთზე : ,, ეს ყოველივე დასრულდება, ეს მუდამ არ გაგრძელდება" .

რას შეეძლო მაშინ ჩემი ნუგეშსცემა ?  მხოლოდ ერთადერთ სიტყვას - უკვდავებას და მარადიულობას.

მაგრამ მე მაშინ, ჯერ კიდევ არ შემეძლო ამ სიტყვების წარმოთქმა მისი სრული გააზრებით.

ერთიღა დამრჩენოდა - მიმემართა ბებიისათვის , მაგრამ როგორ ვკითხო მას ამის შესახებ? - ვფიქრობდი მე . მრცხვენოდა ჩემი ,,საიდუმლოს" გამხელა . ბოლოს  მოვიკრიბე ძალა, მივუცუცქდი მას და შორიდან დავიწყე :

-         ბებია , მე  ბაღში მინდორზე პატარა ქოხი ავაშენე .

-         იცი, რომ შეიძლება გაცივდე?ვინაიდან ნამიანია ბალახი .

-         ბებია მე ქოხის შიგნით ხის ტოტები  დავაგე .  ის უკვე სრულიად გამხმარიყო. ისე რატომ გახმა?

-         მოწყვეტის შედეგად გახმა .

-         ცოდოა ბებია.

და მე ვიგრძენი ჩემი ფარული გრძნობებისაგან ცრემლი იწყებს  დენას თვალებიდან . ბებია ყურადღებით მიმზერს და მეუბნება.

-         უკვე ძილის დროა, დაღამდა .

-         ბებია ჩვენც მოვკვდებით არა?

-         კი მოვკვდებით ....

-         მამაც მოკვდება?

-         რათქმაუნდა .

-         მეეტლეც ?

-         კი, მეეტლეც..

-         შეენც ბებია?

-         და მეც მოვკვდები და დამასაფლავებენ . მოხვალ ხოლმე ჩემს საფლავზე?

-         მოვალ , ჩურჩულით წავილუღლუღე და უფრო და უფრო მეტად ვეხუტებოდი ბებიას და მდუღარე ცრემლი მდიოდია .

     ბებია შეშინდა და ჩემი დამშვიდება დაიწყო , მეუბნებოდა , რომ ის ,,ხუმრობდა“  , მაგრამ მე უკვე ვიცოდი , რომ ,,ყველა მოკვდებოდა“ .

ეს იყო ჩემი სულის პირველი ჭრილობა , რომელიც გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ მომიშუშდა. თუმცა რამოდენიმე წლის გასვლსი შემდეგ კვლავაც მახსენებდა თავს , ამა თუ იმ ფორმით , ამათუ იმ ძალით , მოგონება სიკვდილის შესახებ, რომელიც  წარმოიშვება ხოლმე ბავშვის სულში . და ეს სულაც არარის ცუდი, დაე იტირონ , ვინაიდან ოდესღაც ისინი გაიხარებენ .

სიკვდილი ისეთი ფაქტია ,  იმან კი არ უნდა გაგაკვირვოს ,  რომ ადამიანები  ,,ხანდახან" ფიქრობენ ამაზე , არამედ იმან , რომ ძალიან ცოტას ფიქრობენ მასზე .  როგორც სიტუაცია გვანახებს ,  ან უნდა გაიმარჯვო მასზე უკვდავების რწმენით ,  ან არასოდეს გაიღიმო და გაიცინო ცხოვრებაში ,  მხოლოდ დაჯდე და დაელოდო საშინელ აღსასრულს .

,,მაგრამ ჩვენ არაგვიშავს  , ეს ჯერ შორს არის , ჩვენ ხომ ჯერ  კიდევ მთელი  50 წლის ცხოვრება წინ გვაქვს“  გაიფიქრებენ მავანნი !

ხანდახან ეუბნებიან ადამიანს  ,,ჩვენ ყველანი მოვკვებით“ და ,,თქვენც მოკვდებით „ ,მაგრამ მას გონია რომ ეს მასთან არანაირ კავშირში არ არის .

არა კავშირშია, უფალთანაც და ყველა დანარჩენთანაც .

აღსასრული  , რის შემდგომაც არაფერი არსებობს , ყოველივეს უაზროს ხდის რაც მანამდე იყო ( არსებობდა) . და თუ თქვენ არა გონებით ,  არამედ მთელი თქვენი არსებით გრძნობთ , რომ რასაც ცხოვრება ქვია - არ არის საზრისს მოკლებული ,  მაშინ თქვენ უნდა იგრძნოთ ასევე შემდეგი : არავითარი დასასრული არ არსებობს , არსებობს ახალი მყოფობა ახალ ფორმებში .

მარადიულობა -  აი სასიხარულო , დიდებული სიტყვა , რომელსაც ძალუძს ადამიანის სულის დამშვიდება .

გოლგოთა :

   ქრისტეს თვალებში წუხილი იყო , მაგრამ მათში მწვანე გალილეა ირეკლებოდა . წუხილი და ,,მწვანე გალილეა“  შეერთდნენ მასში არა მონაცვლეობითი თანმიმდევრობით , არამედ გარკვეული ერთობით ; ჩვენს ფსიქიკაში - ეს არის რეზულტატი ჩვენი უუნარობისა მუდამ ვიყოთ შინაგან კონცენტრირებასა  და მზადყოფნაში .  ( წმ თეოფანე დაყუდებული ბრძანებს :  ქრისტიანი მუდამ მოჭიმული მშვილდივით უნდ აიყოს, არ უნდა მოეშვასო. მ . მ ) .

მწუხარებისა და სიხარულის ერთობა ქრისტიანობაში , პირიქით არის ნიშანი უმაღლესი აბსოლუტური ძალისა . აპოკროფული გადმოცემის  მიხედვით მოციქული პეტრე ,, მოტირალთან ტიროდა და მოხარულთან მხიარულობდა " . და ეს არა იმიტომ , რომ ის ან ტიროდა ან იცინოდა , არამედ იმიტომ რომ მის რელიგიურ ცნობიერებაში ცრემლსაც და სიხარულსაც მუდამ შეეძლო ეპოვნა ცოცხალი გამოხმაურება . ვინაიდან ცრემლიცა და სიხარულიც მისი გოლგოთისეულ  ქრისტიანობაში განუყოფელი ერთობით  მყოფობდნენ . ქრისტეს სწავლებაში მცნებები გარვეული ურთიერთსაპირისპირო მოწოდებებით ხასიათდება . ერთის მხრივ  ,, აირღე ჯვარი შენი " და მეორეს მხრივ  ,,მარადის გიხაროდენ " , მაგრამ გოლგოთა ცოცხალი აღსრულებაა მთელი ქრისტიანობისა ერთ აქტში . ეს ერთგვარი სინთეზია მთელი ქრისტიანობისა .  ამიტომ გოლგოთის  ჯვარი თავის თავში აერთიანებს იმდროინდელი გაგებით სამარცხვინო ტანჯვა-წამების იარაღებს  , რომლითაც მაცხოვარმა სამყაროში გაუგონარი გამარჯვება აღასრულა ,,სიკვდილსა და ცოდვაზე " . და ამგვარად გააერთიანა ერთის მხრივ დიდი მწუხარება ჯვარცმული ღმერთისა და უდიდესი სიხარული და გამარჯვება მისივე მკვდრეთით აღდგომისა . ჯვარზე გაკრული იყო ღმერთკაცი ,მაგრამ სამყარო ძლეული იყო . მართალი შერცხვენილი იყო ამგვარი სიკვდილით , მაგრამ კაცობრიობა გამოსყიდული . აი რატომ არ უნდა ქონდეს ადგილი მწუხარებას და ისტერიულ მოთქმას ქრისტეს  ჯვარცმის ქვეშ .

მე ვამტკიცებ , რომ ლოგიკური დასკვნა მთელი ჩვენი ცხოვრებიდან - ან სისულელე და უაზრობაა ,  ან გოლგოთის რწმენა და იმ განსაკუთრებული ფსიქოლოგიის მიღება ,  რომელიც იძლევა ძალას ერთ ცხოვრებისეულ ჯაჭვში ცრემლისა და სიხარულის შეერთებისა . მესამე გამოსავალი რომლისაკენაც მრავალნი მიემართებიან , - არა გამოსავალია ,  არამედ უგუნური სიზმარი ,  რომელიც ცოცხალ ადამიანებს მოძავ მარიონეტებად აქცევს . არ ვეძლევი რთულ განსჯას იმის შესახებ, თუ რა არის ,,ტანჯვა"  , არამედ  ვიღებ რა  მას როგორც უბრალო ფაქტს  , მე ვგრძნობ , რომ თუ შესაძლებელია შევეწინააღმდეგო და არ განვიცადო პირადი ტანჯვა ,  მაშინ ზოგადად  ადამიანური ფსიქოლოგიის მიხედვით შეუძლებელია გაქცევა თანაგრძნობისაგან   და თანალმობისაგან მაშინ, როდესაც სხვები ( ახლობლები) იტანჯებიან . შესაძლებელია დახუჭო თვალები და ცხოვრება დახუჭობანის თამაშად აქციო ,  მაგრამ თუ გულწრფელობა ,პატიოსნება და სიმამაცე გაგაჩნია ,  რომ თვალებში ცახედო სამყაროსეულ მწუხარებას, ტანჯვას და განსაცდელებს ,  ასევე წარმოიდგინო მთელი სინამდვილით ის ,  რაც ყოველწამიერად ხდება ჩვენს მიწაზე , არ შეიძლება ,,ნორმალურ" ადამიანად დარჩე . მხოლოდ 1 საათის განმავლობაში დედამიწაზე ათასობით ადამიანებს კლავენ ( თავად ადამიანები)  ,  ძალმომრეობენ ბავშვებზე , ამახინჯებენ ადამიანების სულებს .  და თუკი თქვენ  თქვენივე წარმოსახვის ძალით დასხდებით თქვენსავე პატარა ოთახებში  და წარმოიდგენთ მკვლელობის , ძალადობის და ყველა სხვა საშინელებათა რეალიების სცენას  როგორც თქვენს თვალტა წინაშე მომხდართ , თქვენ მიღებული განცდებისაგან და ემოციებისაგან ჭკუიდან შეიშლებით .  ან  უბრალოდ იტვირთავთ ჯვარს  ,  ახვალთ გოლგოთაზე და მას ქრისტეს ჯვრის გვერდით ჩაასობთ და გახდებით მისი თანამონაწილე  იმის განცდით, რომ მონაწილეობთ დიდებულ მოვლენაში ,  რომელიც ადამიანურ სიკვდილს და მის აღდგომას აერთიანებს .

 მე არ ვიჩემებ  ,  მხოლოდ ხაზს ვუსვამ იმას ,  რომ გოლგოთის რწმენა  საჭიროა ,  სხვა შემთხვევაში კაცობრიობა უაზრობად გადაიქცევა . უარყოფთ გოლგოთას ? -  მაშინ ან იმ უგუნურებად გადაიქცევით , რომლებიც ვერაფერს ხედავენ , ვერაფერს გრძნობენ  , არაფერი არ სტკივათ და აწუხებთ მსგავსად უსულო მანეკენებისა და უპიროვნო ნახევრადადამიანებისა , ან გააღეთ თქვენი პატარა ოთახის კარები სადაც კაცობრიობის კვნესისა და მოთქმის  გასაგონად   , ხოლო თქვენ გონებაცდომილნი გაიქეცით სამყაროს მეორე კუთხეში . მიიღეთ გოლგოთა  - და დაე ნუ მიეცემით გლოვას  და თავის ისტერიულ რტყმას გოლგოთის ჯვარზე , არამედ ირწმუნეთ მთელი თქვენი არსებით  , რომ სიკვდილი უკვე ძლეულია , რომ სამყარომ მიიღო ძალები თავისი გადარჩენისათვის ,  -  და საჭიროა  მხოლოდ  ამ ძალების გამოვლინება . და მაშინ ნუ გაგიჟდებით , არამედ სერიოზულობით ,  ღრმა სიხარულით სადაც ცრემლი და სიხარული საოცრად შეერთდნენ  - მიეახლეთ სიცოცხლეს , თქვენი ცხოვრებისეული ღვაწლის აღსასრულებლად . თუკი თქვენ ნამდვილად ირწმუნებთ გოლგოთას - სხვათა ტანჯვისა და განსაცდელის დანახვისას თქვენ სასოწარკვეთილნი არ შემოირტყავთ თავზე ხელებს და არც საკუთარი წარუმატებლობები და პრობლემები არ მოგეჩვენებათ ,,მოწამეობად "  , არამედ თქვენ შეძლებთ ღრმა თანაგრძნობას ტანჯულთადმი  და იმავ დროს შეაკავშრებთ  რა ამ წამს მარადისობასთან , კერძოს -  საერთოსთან , ინდივიდუალურს ზოგადსაკაცობრიოსთან  ,  მიწიერს - კოსმიურთან და სიკვდილს - აღდგომასთან ,  თქვენ აღმოაჩენთ თქვენში ღვთაებრივ ენერგიებს იმისათვის ,  რომ არ დაეცეთ ამ უზზარმაზარი სამყაროს მწუხარებების ქვეშ  , არამედ პირიქით , თქვენ შეძლებთ ამ ბრძოლაში  მათთან ერთად გამარჯვების მოპოვებას.

  რწმენა გოლგოთისა გაგებული  არა როგორც სასჯელი ,  არამედ როგორც გამარჯვება ყველაზე საშინელ ,,სამყაროსეულ სასჯელზე" , სიკვდილზე -   ადამიანს უვნებოს ხდის ხორცის სიამოვნებაზე   მონური მიჯაჭვულობისაგან განთავისუფლებით , ხოლო გულგრილს ყველა პირადი წარუმატებლობისადმი ,  ძლიერს და შეუპოვარს სამყაროსეულ ბოროტებასთან ბრძოლაში  ,  ყველა მის უსაზღვრო გამოვლინებებში .

 ჯვარი -  სიმბოლოა არა სამგლოვიარო და ტანჯვის რელიგიისა, არამედ გამარჯვებისა და აღდგომის რელიგიის , მან შეაერთა ,, დაბნელებული ცის" მწუხარება და ,,მწვანე გალილეის" სიხარული .

ავტორი :  დეკანოზი ვალენტინ სვენციცკი .

მთარგმნელი :  მიქაელ მთაწმინდელი . 

რელიგიის სახელით თავისუფლებისაგან გაქცევა .

 გასული წლის 40- იან წლებში ერიხ ფრომმა  დაწერა წიგნი  შემდეგი სახელწოდებით : ,,თავისუფლებიდან გაქცევა“ – ეს კვლევა ეძღვნება ადამიანის ფსიქიკის სხვადასხვა სოციალურ გარემოში გამოვლენას.  სადაც იგი წერს შემდეგს : ,,თავისუფლებას თან ახლავს მარტოობა, უმწეობა და გარიყულობა. სწორედ ამიტომ ამბობენ უარს თავისუფლებაზე და იხშობენ ინდივიდუალიზმს. “ სხვაგან კი ამბობს ,, ერიხ ფრომის აზრით, თავისუფლებისგან გაქცევის გზა ბევრისთვის სრული მორჩილება და დაქვემდებარებაა რომელიმე ბელადისადმი, ლიდერისადმი. "ერთნი მიაგორებენ სამყაროს, მეორენი გვერდით მისდევენ და ეკითხებიან: "საით მიგორავს სამყარო? ბევრისთვის თავისუფლებაზე უფრო ადვილი, შემგუებლობაა. ასეთი ადამიანებისთვის გაცილებით ადვილია იჯდეს "კომფორტის ზონაში" და თავისი ქმედების თუ უმოქმედობის პასუხისმგებლობა სხვას გადააბაროს, იწუწუნოს შექმნილ სიტუაციაზე, მაგრამ არ ეძებოს თავის დაძვრენის გზები. ადვილია იყო "არაფერი", ვიდრე იყო თავისუფალი. თუ გვინდა გავექცეთ შეცდომებს, კრიტიკას, გაკიცხვას, მაშინ დავხუჭოთ თვალები, არაფერი ვთქვათ, არაფერი გავიგონოთ და საერთოდ, ვიყოთ "არაფერი". ამერიკელმა მოაზროვნემ, ბრაიან ტრეისმა თქვა: "გადით კომფორტის ზონიდან. თქვენ მხოლოდ მაშინ იგრძნობთ თავს სრულფასოვნად, და თუ ამ ყველაფერს სიძნელეები და დისკომფორტი მოყვა, იცოდეთ, თავისუფლება ამად ღირდა."
მოვიშველიებ ისევ ფრომის მოსაზრებას. მისი აზრით, თავისუფლების დაკარგვას, თან მოსდევს საკუთარი "მე"-ს დაკარგვა, მასისადმი მიმსგავსება, ფსევდო-აზროვნება, ფსევდო-სურვილები..

მინდა ზიგმუნდ ფროიდის ერთ საინტერესო ციტატასაც მოვუხმო : ,, "ხალხის დიდ ნაწილს არ სურს თავისუფლება, რადგან ის თავის თავში მოიცავს პასუხისმგებლობას, პასუხისმგებლობა კი ბევრისთვის საშიშია“.

ფრომმა მისი ამ ნაშრომით დაგვანახა, რომ გაქცევა თავისუფლებიდან ეს საერთო საკაცობრიო ვნება და თვისებაა, ეს არის შიში თავისუფლებისა და მარტოობისა. ხლო პაროკსიზმის (კრუნჩხვის) მდგომარეობით შეშინებული მზად არის ჩამოეკიდოს და მოებღაუჭოს ნებისმიერ რამეს , რაც მას რამენაირად ამ შიშისგან გამოიყვანს.  ზოგადად, რომ ვთქვათ არა სრულიად სწრაფვა რაიმე ზეაღმატებულისაკენ და უმაღლესისაკენ ,  არამედ უბრალოდ ფსიქოლოგიური გაქცევის იმპულსის გამოვილინებაა. სამწუხაროდ  მე იძულებული ვარ დავამოწმო ის, რომ თანამედროვე (განსაკუთრებით პოსტსაბჭოთა ქვეყნების) მართლმადიდებლურ სივრცეში ძალიან ბევრი ადამიანია ჩაბღაუჭებული რელიგიას, სახელდობრ შიშის გამო .

 ადამიანები მოდიან რელიგიაში (სარწმუნოებაში) განსხვავებული მოტივაციებით მოდიან . ( რასაც  ხშირ შემთხვევაში სამწუხაროდ თან მოყვება საკუთარი სტერეოტიპული წარმოდგენები ღმერთზე, ხატზე, მღვდელზე და სხვა სულიერ თუ უსულო საგნებზე) . და ხშირია შემთხვევები, როდესაც ეს მოტივები სრულიად გამორიცხავენ ქრისტიანულ სულს  და უფრო მეტად ისლამისტურ- ვაჰაბისტურ  სულს შეესაბამებიან . ისლამში ხომ ძალიან მკაფიოდ არის გამახვილებული ყურადღება სამართლიანობაზე და ეს იდეა დომინანტურია ამ რელიგიაში .  ისლამში ერთი მარტივი პრინციპია : მიზეზ შედეგობრიობა, რომლის მიხედვითაც რეგულირდება ადამიანის კონკრეტული საქციელის შესაბამისი კვაფილიკაციაც და სანქციაც .  მაგ : თუ კიშენ რაიმე შესცოდე -  მიიღებ სასჯელს , თუ სათნოებას (სიკეთეს) ჩაიდენ - მიიღებ ჯილდოს  .  ქრისტიანობაში ამგვარი სწორხაზოვანი დამოკიდებულება არ არსებობს .  ქრისტიანობაში მთავარია არა სამართლიანობა , არამედ ღვთის უსაზღვრო სიყვარული და მოწყალება და რა მოუხერხოს ამას ადამიანმა ვერ ხვდება, არ იცის . უფრო მეტად ახლობელი და ადვილად მისაღები  გარკვეული ნორმები და წესებია და რაც უფრო მკაცრნი იქნებიან  ისინი , მით მეტად მშვიდად იგრძნობენ თავს ამგვარი ცნბიერების მქონე ადამიანები  . ამგვარი რელიგია განაქარვებს ტვირთს თავისუფლებისას , ხოლო მომხრენი ( ადეპტები) მსგავსი  მონური ცნობიერებისა გაკვირვებაში მოდიან, როდესაც ჩვენ ვსაუბრობთ ნამდვილ -მართლმადიდებლობაში  ( ქრისტიანობაში) არსებულ  თავისუფლებაზე, სიხარულზე და ბედნიერებაზე ...

დასასრულ კი მინდა , რომ ჩემი პირადი შეხედულება ამ საკითხზე  რამოდენიმე სიტყვაში გამოვსახო პატარა ფრაზის სახით ,, შეუძლებელია იყო ჭეშმარიტი ქრისტიანი და შენში სიყვარული თავისუფლებას არ სჭარბობდეს „..

ავტორი : მიქაელ მთაწმინდელი 

რწმენის სიხარული .

        როგორ დიდებულ და განუქარვებელ სიხარულს იძლევა რწმენა . ,, არა დაგიტევოთ თქვუენ ობლად, მოვიდე თქუენდა" ( იოან. 14,18) . და ჭეშმარიტად მოდის ყველა მორწმუნის გულში .  ჭეშმარიტად მორმწუნე ადამიანი არასოდეს გრძნობს თავს მარტოსულად ან მიტოვებულად .ეს მუდმივი განცდა ღვთის ჩვენდამი სიყვარულისა აღანთებს ჩვენს გულებში სიყვარულს  ქრისტეს ,  ადამიანების   და  სამყაროს მიმართ ,  როგორც ღვთის ქმნილებისადმი . მიწიერ ვნებას და ტანჯვას ჩვენ ვიღებთ და განვიცდით როგორც მაცხოვნებელ გოლგოთას , და ცხოვრება ჩვენთვის არა უწესრიგო მონაცვლეობაა სასიამოვნო და უსიამოვნო მოვლენებისა ,  არამედ ჯვრის გზა ,  რომლითაც ჩვენ ღვთის მარადიულ სამეფოსკენ მივდივართ . ჩვენ გულის თვალები მუდამ მარადისობისკენ გვაქვს მიპყრობილი და ამიტომ ყოველივე მიწიერი ჩვენთვის არ წარმოადგენს თავისთავად  ფასეულობას და ჩვენ მას ამაოებას ვეძახით .
        ეს ყოველივე კი ჩვენ თავისუფალს გვხდის . ვინაიდან ,  სადაც უფლის სულია- იქ არის თავისუფლებაც . და ჩვენი ყველაზე უმთავრესი რწმენა და გრძნობა  ქრისტეს აღდგომისა  ,  სრულიად მიუწვდომელია ურწმუნო ადამიანებისათვის .ეს შეიძლება შევადაროთ იმას, თუ რას გრძნობს სიკვდილმისჯილი ადამიანი მაშინ, როდესაც მოულოდნელად მიიღებს უწყებას შეწყალებაზე და გაანტავისუფლებენ  . მისთვის ახლებურად ანათებს მზე, ახლებურად იხილვება ცა , გულიც ახლებურად უძგერს მკერდში და ყოველივე გარშემომყოფს ახლებურად უმზერს . ,, სოფელი ესე ბოროტსა ზედა დგას  " (1 იოან.5) ,  მაგრამ ჩვენ ვხარობთ და ვდღესასწაულობთ , რამეთუ ქრისტემ სძლია სოფელს ,,ნუ გეშინიათ , რამეთუ მე მიძლევიეს სოფელსა" ( იოან,16) . ცხოვრება -  ტკივილებით არის აღსავსე ,  მაგრამ ჩვენ მაინც ვხარობთ ,  რადგან აღდგა ქრისტე და ტკივილმაც დაკარგა მისი ძალმოსილება ჩვენზე .

  ყველაფერი კვდება , ყველაფერი ხრწნილებას ეძლევა , მაგრამ ჩვენ გვიხარის , რადგან სიკვდილი ძლეულია  და ამ მომავალი ხრწნილების მიღმა , სამყაროს მარადიული სიცოცხლე ეხსნება , ახალი ცა და ახალი ფერნაცვალი მიწა . აი რატომ : ,, .. გვლანძღავენ- ვლოცავთ , გვდევნიან - ვითმენთ , სახელს გვიტეხენ  -  ვეფერებით.." (1კო., 4, 12-13). აი რატომ მიდიოდნენ ქრისტიანი მოწამეები დაუჯერებელ და ხშირად გონებისათვის მიუწვდომელ მოწამეობაზე ,მოწამეთა გვირგვინი მათთვის  ბრწყინვალე და მარადიული გამარჯვების დღესასწაულად იქცა .  მხოლოდ ჩვენ ,  მორმწუნე ადამიანებმა ვუწყით რა არის ნამდვილი ბედნიერება . რადგან ჩვენს გულებში ცხოვრობს სიხარული ( იმედი მარადიულად ქრისტესთან თანამყოფობისა . მ.მ) - სიხარული იმ თავისუფლებისა ,  რომელიც ქრისტემ გვაჩუქა .

ავტორი : დეკანოზი ვალენტინ სვენციცკი .
თარგმნა :  მიქაელ მთაწმინდელმა .